ویلیام جیمز سایدیس (۱۸۹۸-۱۹۴۴) ریاضی دان، کیهانشناس و زب
ویلیام جیمز سایدیس (۱۸۹۸-۱۹۴۴) ریاضی دان، کیهانشناس و زبان شناس نابغه آمریکایی بود که توانایی خارقالعادهای در یادگیری زبان ها و ریاضیات داشت.
وی با ضریب هوشی معادل ۲۵۰ تا ۳۰۰ به عنوان یکی از باهوشترین انسانهای تمام اعصار شناخته میشود. او در یازده سالگی وارد دانشگاه هاروارد شد و گفته شده که توانایی صحبت کردن به ۴۰ زبان و لهجه متفاوت را داشته است.
پدرش یک روانپزشک عالی رتبه از دانشگاه هاروارد بود و تصمیم گرفت پارهای از تئوریها و نظزات خود دربارهٔ پدیده "پیشرفت ذهنی" را روی فرزند خویش آزمایش نماید ولی نمیدانست با این اقدام زندگی فرزند خود رابه تباهی خواهد کشاند.
هنگامی که "ویلیام" کوچک قدم به این جهان گذاشت، پدر خودخواه او حروف الفبا را روی میلهای بالای سر او آویزان کرد و روز ی چند بار این حروف را به طفل نوزادش نشان میداد و نام آنها را با صدای بلند میخواند وآن بچه کوچک هم عیناً تقلید میکرد.
شگفت اینکه "ویلیام" کوچک هنگامی که فقط شش ماه از عمرش میگذشت قادر بود این حروف را تشخیص دهد. اما بعد مغز کوچک ویلیام بجای قصه و اشعار کودکانه هر روز با متون کتابهای درسی بمباران میشد. هر ماه که میگذشت پیشرفت ذهنی باور نکردنی این طفل بیش از پیش شکوفا میشد، بطوری که موجبات شگفتی همکاران پدرش و بهت و حیرت مادر بیچاره اش را فراهم ساخت.
ولی با گذشت زمان نقطه کوری در این نبوغ چشمگیر پدیدار گشت. هنگامیکه " ویلیام " به سن هشت سالگی رسید، خندههای بیموردی سر میداد و در مواقعی با غامضترین مسائل فکری روبرو میشد واکنشهای عصبی در او بروز میکرد. در سن چهارده سالگی هنگامی که در حضور جمعی از دانشمندان سال ۱۹۱۲ دربارهٔ " بعد چهارم " به سخنرانی پرداخت و درست در لحظهای که آنان را سخت تحت تأثیر سخنان خود قرار داده بود ناگهان بیاراده و با حالتی عصبی، زیر خنده زد و از هیچ روی قادر نبود خنده خود را کنترل کند...
به نظر میرسد ویلیام جیمز سایدیس در 10 سال اخر عمر خود هیچ کار مهمی انجام نداد، و در نهایت در سال 1944 و در سن 46 سالگی در حالی که منزوی شده بود و از تنهایی و فقر رنج می برد، در اثر بیماری خونریزی مغزی درگذشت.
#بخون #فردوس_برین
وی با ضریب هوشی معادل ۲۵۰ تا ۳۰۰ به عنوان یکی از باهوشترین انسانهای تمام اعصار شناخته میشود. او در یازده سالگی وارد دانشگاه هاروارد شد و گفته شده که توانایی صحبت کردن به ۴۰ زبان و لهجه متفاوت را داشته است.
پدرش یک روانپزشک عالی رتبه از دانشگاه هاروارد بود و تصمیم گرفت پارهای از تئوریها و نظزات خود دربارهٔ پدیده "پیشرفت ذهنی" را روی فرزند خویش آزمایش نماید ولی نمیدانست با این اقدام زندگی فرزند خود رابه تباهی خواهد کشاند.
هنگامی که "ویلیام" کوچک قدم به این جهان گذاشت، پدر خودخواه او حروف الفبا را روی میلهای بالای سر او آویزان کرد و روز ی چند بار این حروف را به طفل نوزادش نشان میداد و نام آنها را با صدای بلند میخواند وآن بچه کوچک هم عیناً تقلید میکرد.
شگفت اینکه "ویلیام" کوچک هنگامی که فقط شش ماه از عمرش میگذشت قادر بود این حروف را تشخیص دهد. اما بعد مغز کوچک ویلیام بجای قصه و اشعار کودکانه هر روز با متون کتابهای درسی بمباران میشد. هر ماه که میگذشت پیشرفت ذهنی باور نکردنی این طفل بیش از پیش شکوفا میشد، بطوری که موجبات شگفتی همکاران پدرش و بهت و حیرت مادر بیچاره اش را فراهم ساخت.
ولی با گذشت زمان نقطه کوری در این نبوغ چشمگیر پدیدار گشت. هنگامیکه " ویلیام " به سن هشت سالگی رسید، خندههای بیموردی سر میداد و در مواقعی با غامضترین مسائل فکری روبرو میشد واکنشهای عصبی در او بروز میکرد. در سن چهارده سالگی هنگامی که در حضور جمعی از دانشمندان سال ۱۹۱۲ دربارهٔ " بعد چهارم " به سخنرانی پرداخت و درست در لحظهای که آنان را سخت تحت تأثیر سخنان خود قرار داده بود ناگهان بیاراده و با حالتی عصبی، زیر خنده زد و از هیچ روی قادر نبود خنده خود را کنترل کند...
به نظر میرسد ویلیام جیمز سایدیس در 10 سال اخر عمر خود هیچ کار مهمی انجام نداد، و در نهایت در سال 1944 و در سن 46 سالگی در حالی که منزوی شده بود و از تنهایی و فقر رنج می برد، در اثر بیماری خونریزی مغزی درگذشت.
#بخون #فردوس_برین
- ۵.۷k
- ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط