بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
ھ) - نماز، عبادتی است که نه تنها نمازگزار در محضر حق تعالی، اعلام مواضع می‌کند، بلکه حقایق وجودی، خط و مشیّ زندگی سالم، و نگاهش به زندگی پس از مرگ و آخرت پایدار را به خودش بازگو می کند تا با استمرار القا، دچار فراموشی نگردد؛ چرا که یک لحظه فراموشی، منجر به انحراف و هلاکت می‌گردد. نماز را ذکر گفته‌اند، چرا که ذکر یعنی یادآوری.
اگر کسی در خانه فراموش کند که فرزند، یا همسر و پدر یا مادر است و پدر و مادر، یا خواهر و برادرش، یا همسر و فرزندانش، حقوقی بر عهدۀ او دارند که تکالیفی را بر او مترتب می‌سازند که باید به انجام برساند - یا در محصل تحصیل فراموش کند که محصل یا دانشجو، یا طلبه می‌باشد - یا در محل کار، فراموش نماید که چه شغلی وچه جایگاهی و چه مسئولیت‌ هایی دارد - یا در میدان جهاد هرگونه تلاش دشمن‌ستیز، فراموش نماید که برای چه به میدان آمده و اکنون باید چه کند؟ چه اتفاقی می‌افتد؟! حال اگر کلاً از یاد خدا و معادش غافل شود، چه می‌ شود؟!
و) - نماز آدمی را از ارتکاب به کار زشت و بدی نهی می‌کند إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ - نماز از كارزشت وناپسند باز‌میدارد.(سوره عنکبوت بخشی از آیه 45)
لذا تا وقتی نَفس حیوانی به بدی امر می‌کند، و تا وقتی شیاطین جنّ و انس، در آتش هوای نفس آدمی می‌دمند تا شعله‌ورتر گردد و همه چیز را بسوزاند؛ نهی کننده و سبب باز دارندگی نیز تکراری نمی‌شود.
نماز : نمازگزار، در نیّت نماز، این که چه می‌کند و برای چه نماز برپا می‌ دارد را به خداوند سبحان اعلام و به خودش القا می‌کند؛ می‌گوید: دو رکعت نماز صبح برپا می‌دارم، قربة الی الله - یعنی اذعان می‌دارد که هدفش از اقامۀ نماز، رشد و نزدیکتر شدن به کمال محض، خداوند سبحان می‌باشد؛ سپس اذعان می‌دارد و به خود یادآوری می‌نماید که الله اکبر، یعنی او، نه بزرگتر از هر چیزی، بلکه برتر از هر توصیفی می‌باشد.
سپس سورۀ حمد را می‌خواند که در بیان عظمت و شرح تفسیرش، کتاب‌ ها نوشته‌اند و به پایان نرسیده است، لذا فقط همین قدر اشاره می‌شود که حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند: سوره‌ای که آغازش حمد و میانه‌اش اخلاص و پایانش دعاست، سوره‌ حمد میباشد.(البرهان -بحار الأنوار، ج 89، ص 235)(ادامه دارد...)