زمین می چرخد با سیصد و شصت و پنج حاجت و آرزوی کال. زمان م

زمین می چرخد با سیصد و شصت و پنج حاجت و آرزوی کال. زمان می چرخد با بیست و چهار در بیست و چهار در بیست و چهار نیاز به شکوفه ننشسته. همه کائنات در گردش اند و تو ثابت ایستاده ای. جایی درست در میان ناکجا.

عطرت که می پیچد، سماء برای چرخش خود نیرو می گیرد و من فکر می کنم تو همه چیز را مثل چرخ آفریده ای. دایره وار و در حال گردش. و در میان این همه کهکشان بی انتها، کهکشان راه عشق از همه دیدنی تر است. راستی، کجا می شود قربانی تو شد؟! کجا باید دورت چرخید و برایت شعر های عاشقانه خواند؟ شاید کعبه ات سکان این کهکشان بی انتها باشد که می شود در اطراف آن چرخید و در میان سنگ های سیاه، تو را روشن تر از هر چیز دید.

هر که نداند، من که می دانم. اولین اختراع بشر چرخ نبود. چرخ فقط می تواند ساخته تو باشد. تو چرخ ها را آفریدی تا بگویی دلت برایم تنگ می شود. که بگویی مرا دوست داری. که بفهمانی به من و ما که باید زود برگردیم. نه برای آنکه خانه اول و آخرمان آغوش مهربانی تو باشد. نه به این دلیل که همه ما مسافریم و هر مسافری یک روز باید به منزل خود نقل مکان کند. نه... تو چرخ ها را آفریدی، فقط و فقط به این خاطر که یادم بیاندازی دلت برایم تنگ می شود. و چقدر باید خوشبخت باشد بنده ای که دل خدایش برایش تنگ می شود...