زندگی ات را منوط به بودن و نبودن آدمها نکن...

زندگی ات را منوط به بودن و نبودن آدمها نکن...
روی پاهای خودت بایست تا تنهایی ات را بیهوده نیابی و هیچکس را بهترینه زندگی ات خطاب نکن...
یادت باشد آدمها بهترین که خطاب شوند خیالاتی میشوند..هوا برشان میدارد و تورا به هر جهت که بخواهند میبرند...
زندگی ات را که مشروط به دیگران کنی جایی برای کشف خودت باقی نمیگذاری...
آدمها که مهم تلقی شوند تغییرت میدهند.آنوقت تو میمانی و یک دوگانگی شخصیت...
یادت باشد کسی بهترینه زندگی ات میشود که خودش بخواهد..مبادا عروسک خیمه شب بازی آلت دست دیگران شوی مگذار زندگی ات محتاج تأیید گرفتن از دیگران باشد.......
" با دهن کجی به تنهایی درونی ات"حفظ ظاهر کن...
از ترس بی کسی به آغوشهای پیش پا افتاده پناه نبر ...
هر تازه وارد ، رنجی تازه است.یادت باشد تازه واردها هم از ترس تنهایی به آغوش تو پناه می آورند...
دست تنهایی ات را به سمت هیچکس دراز نکن تا منت هیچ خاطره ی اشتباهی بر سر بی کسی ات نباشد جهان از چشم تو نخواهد افتاد مادامی که از چشمهای خودت نیفتاده باشی ...