فریادی زیر آوار سرنوشت

فریادی زیر آوار سرنوشت
گاهی زندگی چنان بار سنگینی بر سرت خراب می‌کند که به‌سختی فرصت می‌کنی بفهمی ضربه از کجا فرود آمده است. آدم‌هایی که روزی در کنارت ایستاده بودند، به‌تدریج از تو فاصله می‌گیرند. بعضی سکوت می‌کنند، بعضی پشتت را خالی می‌کنند و بعضی دست در دست یکدیگر می‌گذارند تا فروپاشی‌ات را تماشا کنند.
من روزهایی را پشت سر گذاشته‌ام که هرکدام می‌توانست پایان مسیرم باشد. روزهایی سرشار از رنج و تنهایی، شب‌هایی که با هزاران فکر سپری شدند تا صبح از راه رسید و زخم‌هایی که هیچ‌کس از عمق واقعی آن‌ها خبر نداشت. زخم‌هایی که هیچ‌کس ندید و هیچ‌کس برای التیامشان قدمی برنداشت.
اما من هنوز اینجا هستم.
حالا دستانم را بالا می‌برم، نه برای تسلیم شدن، نه از سر درماندگی و نه برای درخواست ترحم از کسی.
دستانم را بالا می‌برم تا صدایم به گوش تمام کسانی برسد که آگاهانه یا ناآگاهانه، دست به دست هم دادند تا نابودی مرا رقم بزنند.من از انسانهای بی تفاوت گلایه ندارم از آنهایی گلایه دارم که به جای گرفتن دست من ‌و کمک به من با هر وسیله ای که در اختیار دارند قصد دارند به من ضربه بزنن و بیشتر من را در آوار مشکلات فرو ببرند .و انسانهای فرصت طلب که منتظر از پا در آمدن من هستند که من رو تکه تکه کنند .این‌ دست که زیر آوار هست نمادی از خودم هست که در مقابل بی عدالتی و بی تفاوتی دیگران اعتراض می‌کند..