شبی با خود ترا در خلوت میخانه می خواهم

شبی با خود ترا در خلوت میخانه می خواهم
لبت را بر لبان خویش چون پیمانه می خواهم
غروب زنــــــــدگی آمد بیــــــا ای عشق افســــــونگر
که خوب مرگ نزدیک است و من افسانه می خواهم
نگــــــــاه آشنـــایت را که کس جـز من نمــی بینـــــد
به هر چشمی به غیر از چشم خود بیگانه می خواهم
نشــــان پایداری نیست گرد هر چمـــن گشتــن
ترا ای شاخه ی گل برتر از پروانه می خواهم
به فریاد نگــــــاهت گوش جـانم آشنـــــــا باشد
من این فریاد شور انگیز را مستانه می خواهم
نمی خواهم کسی جـــز من تو را در انجمـــن بیند
تو آن شمعی که بیرونت ز هر کاشانه می خواهم
نباشد جز دل دل ویران من شایسته ی عشقت
ترا ای گنج ناپیـــدا در این ویرانه می خــواهم
ملامت ها که من از صحبت فرزانگان دیدم
تلافی کردنش را از دل دیوانه می خواهــــم
مرا بیگـــــانه می دانی به خود ای آشنـــــا ی دل
ولی من بی تو عالم را به خود بیگانه می خواهم