.

.
بگذار كه آتش بزنم حاشيه‌ام را
تا پُر كنم از عطر وجودت ريه‌ام را

كارم شده درگیر کنم بین دو چشمت
افسردگی مطلق هر ثانيه‌ام را!
.
زيبا‌تر از آني كه به تشبيه بگنجی
نظم تن تو ريخت به هم قافيه‌ام را

من مرد عمودیّ زمين بودم و امروز-
از مرحمت عشق ببين زاويه‌ام را

در هندسه ی گيج جهان آنچه مهم است:
اسم تو سند خورده دل عاريه‌ام را

توجيه من اين است:دلم مال خودم نيست
با قاعده ی عشق بخوان فرضيه‌ام را .
.







امید صباغ نو