کوروش را بیشتر از همه با یک تکه گِل می‌شناسیم؛ استوانه‌ای

کوروش را بیشتر از همه با یک تکه گِل می‌شناسیم؛ استوانه‌ای کوچک که روی آن به زبان بابلی نوشته‌اند او با مردم شهر چطور رفتار کرده. نه از لشکرکشی‌هایش حرف می‌زند، نه از شکوه خودش. از این می‌گوید که مردم را به جای خودشان برگرداند، خانه‌هایشان را آباد کرد و کسی را به زور به باور دیگری وادار نکرد.
شاید برای همین است که بعد از دو هزار و پانصد سال هنوز نامش را می‌بریم. نه چون بزرگ‌ترین پادشاه بود، چون در روزگاری که پیروز شدن یعنی غارت کردن، راه دیگری را انتخاب کرد.
امروز روز بزرگداشت اوست. به پاسارگاد که رسیدید، چند دقیقه همان‌جا بایستید. آرامگاهش ساده است، بی‌هیچ تزئینی. کسی که این‌قدر کار کرده بود، به نظر نمی‌رسید نیازی به نمایش داشته باشد.
روزتان به یاد کوروش خوش.