عاشقانه

رنجانده ام دوباره دلت را، مرا ببخش!آبی ترین کرانه ی دریا، مرا ببخش!
می خواستم که خوب بمانم برای تو
ناخواسته بد شدم اما، مرا ببخش!
رنگی ندارد این غزلِ کهنه پیش تو
زیباترین قصیده ی دنیا، مرا ببخش!
دل گیر می شوی زِ من و دَم نمی زنی
شرمنده ام، همیشه و هر جا، مرا ببخش!
تو تکیه گاه محکم اندوهِ من شدی
سنگ صبور این دل تنها، مرا ببخش!
روشن نموده ای شبِ این بی ستاره را
ای مثل ماه روشن و زیبا، مرا ببخش!
این است حرف آخرِ من، ای همیشه خوب!
عذرم قبول می کنی آیا؟ ـ مرا ببخش!