لیلی

لیلی

لیلی بنشین حوصله ام سر رفته
از بس که شب از پنجره‌ام در رفته

لیلی تو ببین برف به مویم زده است
یک عمر غمت نقش به رویم زده است

از تو در این خانه نشانی مانده
هر گوشه غبار از نگرانی مانده

این خانه به اندازهٔ شهری قفس است
هر پنجره‌اش رو به خیالی عبث است

من مانده‌ام و پنجره‌ای رو به سراب
در خاطره‌ات گم شده‌ام خانه‌خراب

دیدم که صدایت به خیالم پیچید
دیوارِ اتاقم نفسش را بلعید

من با تب این خاطره همخانه شدم
از بس که نماندی خودم افسانه شدم

لیلی تو بگو سهم من از عشق چه بود؟
یک پنجره باز و خبر از تو نبود

من ماندم و کوچه‌ای از خاطره‌ها
یک مشت کلاغ و خبر از دلهره‌ها

در حنجره‌ام زنگِ قطاری مانده
از رفتن تو، بوی فراری مانده

تقویم ورق خورد و زمستان نگذشت
از شیشهٔ چشمم غمِ باران نگذشت

من باغِ خزان‌دیدهٔ بی‌فصل شدم
یک شاخهٔ جا مانده ز یک نسل شدم

ماهی‌ام افتاده به خشکی شده‌ام
در حسرت یک قطره، ترک‌خورده‌ام

لیلی تو بخند آینه بیدار شود
از خندهٔ تو کوچه پدیدار شود

من را به تماشای خودم وا مگذار
در آینه تصویر مرا جا مگذار

این مرد اگر خسته و خاموش شده ا
ز زخم خودش صاحب آغوش شده

ای کاش کسی تو را تکانی می‌داد
از کوچهٔ بن‌بست، نشانی می‌داد

لیلی، نگرانِ منِ ویران نشوی
از دیدنِ این شکست، حیران
نشوی

من از تو نه کینه نه شکایت دارم
تنها به نبودن تو عادت دارم

شاعر محمد خوش بین
#دکلمه
#محمد_خوش_بین
#شعر