سیره پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله (۲)
ب) ادب ورزى
وقتى به در خانه کسى مى رفت - چون خانه ها گاهى پرده اى نداشتند - برابرآستانه نمى ایستاد؛ طرف راست یا چپ آن مى ایستاد و مى فرمود: سلام بر شما ؛سلام بر شما.
چنان شرم داشت که به چهره کسى خیره نمى شد. شرم آن حضرت، چنان بود که اگر ناگزیر به انتقاد از کسى بود، به صراحت نمى گفت و مقصود خویش را با کنایه بیان مى داشت.
سکوتش به درازا مى کشید و بدون ضرورت، لب به سخن نمى گشود.سنن ابى داود، ج 2، ص 195؛ فتح البارى، ج 11، ص 21.
ج) خوش خلقى
انس مى گوید: ده سال خدمتش را کردم؛ نه هرگز دشنامم داد و کتکم زد؛ نه مرا از خود راند و نه به رویم اخم کرد. وقتى در کارى که دستور فرموده بود، سستى مى کردم، سرزنشم نمى کرد
جز براى آفریدگار، خشمگین نمى شد و [ هرگاه خشمگین مى شد]، چیزى توان ایستادگى در برابر خشم وى را نداشت.
او مى فرمود: بدانید که بهترین مردمان کسى است که دیر به خشم آید و آسان خشنود شود و بدترین انسان ها کسى است که زود به خشم آید و دیر خشنود شود. اگر مردى دیر به خشم آید و دیر خشنود شود یا زود به خشم آید و زود خشنود شود، آن هم چیزى است. همگان را به خوش اخلاقى توصیه مى کرد و مى فرمود:
نزدیک ترین همنشین من در رستاخیز،خوش اخلاق ترین شماست و در ترازوى عمل کسى در روز قیامت، چیزى بهتر از خوش خلقى گذاشته نمى شود.
وى از همه خنده روتر بود؛ یارانش مى گفتند: هیچ کس را ندیدیم که بیش از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) بر لبانش تبسم باشد. تا وقتى قرآن نازل نمى شد یا در موقعیت موعظه نبود، اهل مزاح و شوخى بود. خنده هایش از حد تبسم فراتر نمى رفت و به قهقه نمى رسید.
در خوراک و پوشاک، خویش را برتر از غلامان و خادمان خود قرار نمى داد. هرگز به کسى دشنام نداد و با کسى به درشتى و تندخویى صحبت نکرد.
براى خدا خشمگین مى شد؛ نه براى ارضاى خویش. اهل انتقام گرفتن نبود؛ عفو مى کرد و مى گذشت.
عذرِ عذرخواهنده را مى پذیرفت و مى فرمود: آیا به شما خبر دهم که بدترینتان کدام است؟ گفتند: آرى اى پیامبر خدا! فرمود: کسى که از اشتباه در نمى گذرد؛ پوزش را نمى پذیرد و از لغزش، چشم پوشى نمى کند.
او مى فرمود: آدمى با بردبارى، به مقام انسان روزه دارى مى رسد که شب ها را به عبادت مى گذراند.
بر جفا و تندخویى دیگران، صبور و حلیم بود.
مى فرمود: خدا مرا به مدارا فرمان داده است؛ آن گونه که به نماز دستور داده است. مردم دار و خوش خلق بود و با یاران خود، حلقه وار مى نشست
وقتى به در خانه کسى مى رفت - چون خانه ها گاهى پرده اى نداشتند - برابرآستانه نمى ایستاد؛ طرف راست یا چپ آن مى ایستاد و مى فرمود: سلام بر شما ؛سلام بر شما.
چنان شرم داشت که به چهره کسى خیره نمى شد. شرم آن حضرت، چنان بود که اگر ناگزیر به انتقاد از کسى بود، به صراحت نمى گفت و مقصود خویش را با کنایه بیان مى داشت.
سکوتش به درازا مى کشید و بدون ضرورت، لب به سخن نمى گشود.سنن ابى داود، ج 2، ص 195؛ فتح البارى، ج 11، ص 21.
ج) خوش خلقى
انس مى گوید: ده سال خدمتش را کردم؛ نه هرگز دشنامم داد و کتکم زد؛ نه مرا از خود راند و نه به رویم اخم کرد. وقتى در کارى که دستور فرموده بود، سستى مى کردم، سرزنشم نمى کرد
جز براى آفریدگار، خشمگین نمى شد و [ هرگاه خشمگین مى شد]، چیزى توان ایستادگى در برابر خشم وى را نداشت.
او مى فرمود: بدانید که بهترین مردمان کسى است که دیر به خشم آید و آسان خشنود شود و بدترین انسان ها کسى است که زود به خشم آید و دیر خشنود شود. اگر مردى دیر به خشم آید و دیر خشنود شود یا زود به خشم آید و زود خشنود شود، آن هم چیزى است. همگان را به خوش اخلاقى توصیه مى کرد و مى فرمود:
نزدیک ترین همنشین من در رستاخیز،خوش اخلاق ترین شماست و در ترازوى عمل کسى در روز قیامت، چیزى بهتر از خوش خلقى گذاشته نمى شود.
وى از همه خنده روتر بود؛ یارانش مى گفتند: هیچ کس را ندیدیم که بیش از رسول خدا(صلى الله علیه وآله) بر لبانش تبسم باشد. تا وقتى قرآن نازل نمى شد یا در موقعیت موعظه نبود، اهل مزاح و شوخى بود. خنده هایش از حد تبسم فراتر نمى رفت و به قهقه نمى رسید.
در خوراک و پوشاک، خویش را برتر از غلامان و خادمان خود قرار نمى داد. هرگز به کسى دشنام نداد و با کسى به درشتى و تندخویى صحبت نکرد.
براى خدا خشمگین مى شد؛ نه براى ارضاى خویش. اهل انتقام گرفتن نبود؛ عفو مى کرد و مى گذشت.
عذرِ عذرخواهنده را مى پذیرفت و مى فرمود: آیا به شما خبر دهم که بدترینتان کدام است؟ گفتند: آرى اى پیامبر خدا! فرمود: کسى که از اشتباه در نمى گذرد؛ پوزش را نمى پذیرد و از لغزش، چشم پوشى نمى کند.
او مى فرمود: آدمى با بردبارى، به مقام انسان روزه دارى مى رسد که شب ها را به عبادت مى گذراند.
بر جفا و تندخویى دیگران، صبور و حلیم بود.
مى فرمود: خدا مرا به مدارا فرمان داده است؛ آن گونه که به نماز دستور داده است. مردم دار و خوش خلق بود و با یاران خود، حلقه وار مى نشست
- ۳۷۹
- ۰۹ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط