غم را نمى شود از تن بيرون كرد؛ اين را خيلى دير فهميدم.

غم را نمى شود از تن بيرون كرد؛ اين را خيلى دير فهميدم.
آدم خيال مى كند غم چیزی شبيه زخمى ست روى پوست؛  كه اگر زمان بگذرد، اگر گريه کنی، اگر کسی دستت را بگیرد، اگر صبح هاى بيشترى از راه برسند، بالاخره خشک مى شود و مى افتد. اما نه.
بعضی غم ها زخم نيستند؛ ريشه اند. می‌روند زير پوستت،
از گوشتت عبور مى كنند، به استخوانت مى رسند و آن جا خانه مى كنند. بعد، آن قدر آرام با تو یکی مى شوند كه دیگر نمى دانى كدام قسمتِ تو «تو» هستی و كدام قسمت غم است.
دیدگاه ها (۰)

تو رفتی و من هنوز،با خاطراتت زندگی می‌کنم؛تو از کنارم گذشتی،...

همه دغدغه‌ها و ترسهای یه رابطه رو الن دوباتن مثل یه معجزه در...

بسم الله الرحمن الرحیمپاسخ قسمت دوم :اگر بخشش همه جا خوب، ل...

بعضی انتخاب‌ها فقط یک تصمیم شخصی نیستند؛ تبدیل می‌شوند به آی...

این متن مود این روز هامونه:وقت برای انجام کار اضافه نداشت،شب...

بسم الله الرحمن الرحیمقسمت دوم :وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ ي...

داستان کودکانه «مهندسِ رویاها» به نویسندگی رزیتا دغلاوی‌ نژا...

عمارت ریونتا رو اینجوری تصور کنید

✦ اولین گناه ✦فصل بیستم: چیزی که نمی‌فهمیدم---بیدار شدم. و ا...

لشکریان الکرار انصار الله

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط