لبخند بزنی و فرار کنی از خود واقعیت

لبخند بزنی و فرار کنی از خود واقعیت
از حال واقعیت
از شرایط موجود
که برای چند ساعت بتونی ماسک لبخند رو مث یه دلقک روی صورتت بزاری
یه بازیگر ماهر بشی که هم زمان هم نقش فرشته رو بازی میکنه هم شیطان
تو بار ها بار ها میمیری و بعد اتمام نمایش دوباره زنده میشی
بار ها و بار ها گریه میکنی و به زمین زمان با تمام وجود خنج میکشی و بعد چند دقیقه دوباره سرحال . اروم ‌. با یه لبخند از جا برمی‌خیزی
در شبانگاه مث ابر بهار خون گریه کنی
فریاد میزنی از اعماق وجودت
پرت میکنی
میشکنی
اما بی صدا
و پس از چند ساعت بگی خوابم میاد و اصلا انگار نه انگار دیشب تو میدون جنگ با خودت بودی و تمام تنت از زخم های شمشیر فکر و خیالات و خاطره ها خونین و مالین شده ..
پناه ببری از اون میدون جنگ به تنها آغوشی که تو را مرحم می‌کند ..
و در کنار اون همه زخم باز هم به فکر این باشی که اون پناه چقدر توان تحمل مرحم کردن تورا داره..
چقدر وحشتناک
چقدر عجیب
چقدر دردناک
اما این چرخه تنها مثال یکبار بود..
وقتی چندین و چند بار ..
چند روز و چند هفته ..
این حال تبدیل به روتین بشه.....
اصلا وصفی براش هست؟!..
و منی که میخوام دیگران خسته از خاکسپاری افکارم نباشن پس بار ها میمیرم و بدون آنکه کسی متوجه بشه از جا بلند میشم
قشنگه نه ؟..