گاهی می‌رقصیم نه از سر شادی از سر مقاومت

گاهی می‌رقصیم، نه از سر شادی؛ از سر مقاومت...

گاهی می‌رقصیم، نه از سر شادی؛ از سر مقاومت...

گاهی انسان آن‌قدر زیر بار مشکلات، فشار زندگی و زخم‌های روزگار خم می‌شود که حتی توان گلایه کردن هم ندارد؛ اما باز می‌ایستد، لبخند می‌زند و می‌رقصد. مردمانی که میان کرامت و معیشت، هر روز زخم تازه‌ای بر جانشان می‌نشیند، هنوز امید را از دست نداده‌اند. رقص گاهی نشانه بی‌دردی نیست؛ فریاد خاموش مردمی است که نمی‌خواهند اندوه، آخرین نشانه‌های زندگی را هم از آن‌ها بگیرد. ما هنوز زنده‌ایم، حتی اگر زندگی با ما مهربان نبوده باشد.
دیدگاه ها (۰)

من با زندگی‌ام درافتادم؛ نه برای آنکه از جهان انتقام بگیرم، ...

من همیشه همینم؛ تو عمقِ فروپاشی، گریه می‌کنم، طغیان می‌کنم، ...

۳۱ شهریور، یادآور روزهایی است که ایران، هشت سال تمام، ایستاد...

عقاب و کلاغ مزاحمکلاغ‌ها دوست دارند عقاب‌ها را اذیت کنند! با...

💔🥀 گاهی دردناک‌ترین اتفاق، رسیدن به جایی است که دیگر هیچ درد...

گاهی آدم‌ها از شدتِ خستگی، دیگر حتی گریه هم نمی‌کنند. فقط می...

Dana-Apada

«ادامهٔ تبیینِ منشورِ قدرت (جلد دوم)»«قهرِ حَد: ترازِ خونینِ...

— هوشنگ ابتهاج | بی‌خواهشی!گاهی آدم از برآورده نشدنِ خواسته‌...

«ادامهٔ تبیینِ منشورِ قدرت (جلد دوم)»«قهرِ حَد: ترازِ خونینِ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط