چشم اندازی با دو طبع متفاوت:مهربانِ خشن

دریا؛دریا ای نشانه همیشه زنده آفریدگار؛ ای دریچه آبی رو به فهم بی کرانه حقیقت!ای که ابّهتی مغرور، در تو موج می زند.

دریا؛ ای وسعت ژرف؛ ای درک شگرف هستی، ای نمایان پوشاننده! دستم را بگیر و در ژرفای پذیرنده ات به تفکرم وادار.

ای راز نهفته در دل زمین؛ سرگردانی ام را بزدای و چیزی از آن راز مگویت برایم فاش کن.

در تو خدا حضور دارد و ابریشم لطیف نیایش؛ روحت پر از کبوتران سپید سجده است که هر صبح و شام رو به عرش به پرواز درمی آیند

دریا! جامت پر و سینه ات بی ملال! مرا چیزی از سکوتت ببخش، چیزی از غرورت، چیزی از پوشانندگی و بخشندگی ات و... . مرا چیزی از توفندگی ات، چیزی از غرّش و قاطعیت چیزی از دریایی ات بده.

دریا! ساحل هر چند که بوی آرامش می دهد، رنگ سکون دارد و مرگ؛ به برکه می ماند؛ به ماندن و یک جا ماندن ... اما من اهل ساحل نیستم، اهل سکون و آرام گرفتن نیستم، اهل دریایم، اهل موج.

ما زنده به آنیم که آرام نمانیم موجیم که آسودگی ما عدم ماست

_ای هر چه خائن و ساکت ظهور نزدیک است
_هلاکت و عقوبت عاجل مسئولین خائن به دین الهی نزدیک است
_رسوایی حرام خواران منافق مروج ولنگاری و بی حیایی و بدحجابی در کشور شهدایی امام رضایی
_یا لثارات الحسین ادرکنی