گاهی دلتنگِ «او» نیستی؛ دلتنگِ احساسی هستی که فقط گاهی به

گاهی دلتنگِ «او» نیستی؛ دلتنگِ احساسی هستی که فقط گاهی به تو می‌داد…
از نگاه روان‌شناسی، رابطه‌ای که یک روز پر از محبت و روز دیگر سرد و بی‌اعتناست، با «تقویت متناوب» وابستگی عاطفی شدیدی ایجاد می‌کند؛ وابستگی‌ای که اغلب آن را با عشق عمیق اشتباه می‌گیریم.
تو عاشقِ واقعیتِ آن آدم نبودی؛
عاشقِ آینده‌ای بودی که با وعده‌هایش در ذهنت ساخته بودی.
و تلخ‌ترین بخش جدایی، رفتنِ او نیست؛ فرو ریختنِ همان آینده‌ای‌ست که هرگز وجود نداشت…
درست شبیه فیلم «درخشش ابدی یک ذهن پاک»؛ بعضی آدم‌ها از زندگی می‌روند، اما ذهن هنوز دنبال پایانی می‌گردد که قلب مستحقش بود.
عجب فریبی‌ست عاشقی…
اول «ما» می‌سازد، آخر فقط «من» می‌ماند. 💔