عکاسا یه چیزی دارن به اسم ISO؛ میزان حساسیت سنسور دوربین

عکاسا یه چیزی دارن به اسم ISO؛ میزان حساسیت سنسور دوربین به نور. یه چیز دیگه هم هست به اسم Zoom که دیگه می‌دونید... کادر رو انتخاب می‌کنی، لنزو می‌چرخونی، خوب زوم می‌کنی، دکمهٔ شاتر رو نصفه فشار میدی، دوربین فوکوس می‌کنه، بعد کامل فشار میدی و... عکس ثبت میشه. 🤭😅

حالا دیگه جوشای طرف افتاده، ریزِ موهای صورتش معلومه، مژه‌هاشو میشه شمرد؛ خلاصه اگه فتوشاپ نباشه، رسماً نابود میشه!
چون زیادی نزدیک گرفته شده.

کیفیت بعضی آدما هم دقیقاً همینه...
از دور خوبن، از دور قشنگن؛ حتی میشه براشون اعتبار قائل شد، بهشون دل بست، روشون حساب باز کرد.
ولی کافیه دو روز باهاشون معاشرت کنی، هم‌کلام بشی، کم‌کم زوم بشی روی شخصیتشون...

اون‌وقت چیزایی دیده میشه که از فاصله، پشتِ ظاهرِ مرتب و قابِ قشنگشون پنهان بوده؛ تناقض‌ها، زخم‌ها، ضعف‌ها و حقیقت‌هایی که ای‌کاش هیچ‌وقت مجبور به دیدنشون نمی‌شدی.

عکاسی فتوشاپ داره؛
آدم‌ها ندارن.

و شاید تلخ‌ترین قسمتِ شناختنِ آدم‌ها همین باشه؛
اینکه گاهی هرچه نزدیک‌تر میشی، بیشتر می‌فهمی تصویری که از یک نفر در ذهنت ساخته بودی، نه حاصلِ شناخت، که حاصلِ فاصله بوده.

بعضی آدما از دور، شاهکارن...
اما نزدیک که میشی، می‌بینی فقط قابشون زیبا بوده؛
محتوا، آن چیزی نبوده که چشمِ دلت از دور دیده بود.

پس زوم نکنید روی بعضیا...
نه از ترسِ اینکه عیب‌هاشون رو ببینید؛
از این می‌ترسم که یه روز بفهمید تمامِ آن زیبایی‌ای که بهش دل بسته بودید، فقط محصولِ فاصله بوده.

بعضی آدم‌ها را باید همان‌قدر دور دوست داشت؛
چون حقیقت، وقتی فوکوس می‌شود، گاهی از خودِ تصویر هم تلخ‌تر است.