چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد
#سعدی
طاعت مقبول درگاه الهی آگهیست
خامشی بهتر از آن ذکری که دل آگاه نیست
#کلیم_کاشانی
پدر را گفتم :از اینان یکی سر بر نمی دارد که
دوگانه ای (نماز صبح) بگزارد.چنان خوابِ
غفلت بردهاند که گویی نخفته اند که مردهاند.
گفت:جانِ پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که
در پوستینِ خلق افتی.
#گلستان_سعدی
چو دیگران نه به ظاهر بُوَد عبادت ما
حضور قلب نمازست در شریعت ما
صائب تبریزی
غیر از خدا که هرگز ، در فکر او نبودی
هر چیز که از تو گم شد ، وقت نماز پیداست
صائب تبریزی
طاعت ما نیست غیر از شستن دست از جهان
گر نماز از ما نمی آید ، وضویی می کنیم
صائب تبریزی
حضور قلب بُوَد شرط در ادای نماز
حضور خلق تو را در نماز می آورد
صائب تبریزی
حفظ صورت می توان کردن به ظاهر در نماز
روی دل را جانب محراب کردن مشکل است
صائب تبریزی
محراب صبح گوشهء ابرو بلند کرد
ساقی مهل نماز صراحی قضا شود
صائب تبریزی
حضور خاطر اگر در نماز معتبرست
امید ما به نماز نکرده بیشترست
صائب تبریزی
با گرانقدری سبک در دیده هایم چون نماز
با سبکروحی به خاطرها گران چون روزه ام
صائب تبریزی
حضور دل نبود با عبادتی که مراست
تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست
#صائب_تبریزی
چون خامهٔ سبک مغز ، از بی حضوری دل
شد بیش روسیاهی ، در هر سجود ما را
#صائب_تبریزی
دست کرم ز رشتهٔ تسبیح برده ایم
روزی نمی رود که به صد دل نمی رسیم
#صائب_تبریزی
مدتی سجادهٔ تقوی به دوش انداختی
چند روزی هم سبو بر دوش می باید کشید
#صائب_تبریزی
از کاهلی است گرچه دل از پا شکستگان
وقت نماز در همه جا سیر می کند
#صائب_تبریزی
با گناه ما چه سازد آتش دوزخ ، مگر
روز محشر طاعت ما را به روی ما زنند
#صائب_تبریزی
کیفیت از عبادت ما می چکد به خاک
در آب تلخ دامن سجاده شسته ایم
#صائب_تبریزی
از حرام است ترا کاهلی از طاعت حق
که بود ذوق عبادت ثمرِ رزق حلال
#صائب_تبریزی
هر سرایی را چراغی هست صائب در جهان
خانه دل روشن از نور عبادت میشود
#صائب_تبریزی
شرف نفس به جودست و کرامت به سجود
هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود
#سعدی_جان
من مسلمانم.
قبله ام یك گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی«تكبیره الاحرام» علف می خوانم،
پی «قد قامت» موج.
كعبه ام بر لب آب ،
كعبه ام زیر اقاقی هاست.
كعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ،
می رود شهر به شهر.
«حجر الاسو » من روشنی باغچه است.
#سهراب_سپهری
تو صنم نمی گذاری که مرا نماز باشد
#سعدی
طاعت مقبول درگاه الهی آگهیست
خامشی بهتر از آن ذکری که دل آگاه نیست
#کلیم_کاشانی
پدر را گفتم :از اینان یکی سر بر نمی دارد که
دوگانه ای (نماز صبح) بگزارد.چنان خوابِ
غفلت بردهاند که گویی نخفته اند که مردهاند.
گفت:جانِ پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که
در پوستینِ خلق افتی.
#گلستان_سعدی
چو دیگران نه به ظاهر بُوَد عبادت ما
حضور قلب نمازست در شریعت ما
صائب تبریزی
غیر از خدا که هرگز ، در فکر او نبودی
هر چیز که از تو گم شد ، وقت نماز پیداست
صائب تبریزی
طاعت ما نیست غیر از شستن دست از جهان
گر نماز از ما نمی آید ، وضویی می کنیم
صائب تبریزی
حضور قلب بُوَد شرط در ادای نماز
حضور خلق تو را در نماز می آورد
صائب تبریزی
حفظ صورت می توان کردن به ظاهر در نماز
روی دل را جانب محراب کردن مشکل است
صائب تبریزی
محراب صبح گوشهء ابرو بلند کرد
ساقی مهل نماز صراحی قضا شود
صائب تبریزی
حضور خاطر اگر در نماز معتبرست
امید ما به نماز نکرده بیشترست
صائب تبریزی
با گرانقدری سبک در دیده هایم چون نماز
با سبکروحی به خاطرها گران چون روزه ام
صائب تبریزی
حضور دل نبود با عبادتی که مراست
تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست
#صائب_تبریزی
چون خامهٔ سبک مغز ، از بی حضوری دل
شد بیش روسیاهی ، در هر سجود ما را
#صائب_تبریزی
دست کرم ز رشتهٔ تسبیح برده ایم
روزی نمی رود که به صد دل نمی رسیم
#صائب_تبریزی
مدتی سجادهٔ تقوی به دوش انداختی
چند روزی هم سبو بر دوش می باید کشید
#صائب_تبریزی
از کاهلی است گرچه دل از پا شکستگان
وقت نماز در همه جا سیر می کند
#صائب_تبریزی
با گناه ما چه سازد آتش دوزخ ، مگر
روز محشر طاعت ما را به روی ما زنند
#صائب_تبریزی
کیفیت از عبادت ما می چکد به خاک
در آب تلخ دامن سجاده شسته ایم
#صائب_تبریزی
از حرام است ترا کاهلی از طاعت حق
که بود ذوق عبادت ثمرِ رزق حلال
#صائب_تبریزی
هر سرایی را چراغی هست صائب در جهان
خانه دل روشن از نور عبادت میشود
#صائب_تبریزی
شرف نفس به جودست و کرامت به سجود
هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود
#سعدی_جان
من مسلمانم.
قبله ام یك گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها می گیرم.
در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف.
سنگ از پشت نمازم پیداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتی می خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پی«تكبیره الاحرام» علف می خوانم،
پی «قد قامت» موج.
كعبه ام بر لب آب ،
كعبه ام زیر اقاقی هاست.
كعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ،
می رود شهر به شهر.
«حجر الاسو » من روشنی باغچه است.
#سهراب_سپهری
- ۳.۷k
- ۲۴ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط