Demon..
اهریمن!!
پارت2
جونگ‌کوک متوجه تغییر حالتش شد.
ـ شما چی؟ از بارون خوشتون نمیاد؟
ـ متنفرم.
ـ واقعاً؟ چرا؟
تهیونگ چند قدم دیگه راه رفت. نگاهش روی قطره‌هایی بود که از لبه‌ی چتر پایین می‌ریختن.
ـ چون آخرین باری که پدر و مادرم رو دیدم، یه شب بارونی بود.
لبخند جونگ‌کوک آروم محو شد.
تهیونگ ادامه داد:
ـ بچه بودم. فکر می‌کردم هر اتفاقی بیفته، اونا برمی‌گردن. فکر می‌کردم اگه منتظر بمونم، بالاخره در باز می‌شه و دوباره می‌بینمشون.
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ ولی برنگشتن.
جونگ‌کوک به آرومی قدم برمی‌داشت و به حرف‌هاش گوش می‌داد.
ـ متأسفم.
تهیونگ نگاه کوتاهی بهش انداخت.
ـ لازم نیست متأسف باشی. خیلی وقته گذشته.
ـ بعضی چیزها حتی اگه خیلی وقت ازشون گذشته باشه، باز هم آدم رو اذیت می‌کنن.
تهیونگ چیزی نگفت.
جونگ‌کوک هم سؤال دیگه‌ای نپرسید.
و همین سکوت، بیشتر از هر جمله‌ای به دل تهیونگ نشست.
بعد از چند دقیقه، تهیونگ دوباره سر صحبت رو باز کرد.
ـ تو چی؟ با خانواده‌ت زندگی می‌کنی؟
ـ با خاله‌م.
ـ پدر و مادرت چی شدن؟
جونگ‌کوک نگاهش رو به روبه‌رو دوخت.
ـ وقتی خیلی کوچیک بودم، ترکم کردن. خاله‌م سرپرستی‌م رو قبول کرد و از اون موقع با اون زندگی می‌کنم.
ـ پس خیلی بهش مدیونی.
جونگ‌کوک لبخند آرومی زد.
ـ بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید.
ـ ازدواج نکرد؟
ـ نه. به خاطر من از خیلی چیزها گذشت. هیچ‌وقت هم نذاشت احساس کنم سربارشم.
تهیونگ به صورتش نگاه کرد.
ـ الان هم باهاش زندگی می‌کنی؟
ـ آره.
ـ پس چرا این موقع شب تنهایی بیرون اومدی؟
جونگ‌کوک خندید.
ـ خاله‌م خوابه. منم نمی‌خواستم توی خونه بشینم و به سقف نگاه کنم.
ـ چرا؟ مشکلی پیش اومده؟
جونگ‌کوک برای لحظه‌ای مردد شد.
ـ خاله‌م سرطان داره.
قدم‌های تهیونگ کمی آهسته شد.
ـ متأسفم.
ـ هنوز می‌تونه راه بره و کارهای خودش رو انجام بده، ولی من نمی‌ذارم کار کنه. خودم کار می‌کنم و دانشگاه هم می‌رم. نمی‌خوام بیشتر از این به خودش فشار بیاره.
ـ تنهایی از پس همه‌ی این کارها برمیای؟
ـ مجبورم.
تهیونگ بهش نگاه کرد.
ـ این کلمه رو دوست ندارم.
جونگ‌کوک متعجب پرسید:
ـ کدوم کلمه؟
ـ مجبورم.
جونگ‌کوک چند لحظه ساکت موند، بعد لبخند زد.
ـ خب، بعضی وقت‌ها آدم انتخاب زیادی نداره.
ـ همیشه هم این‌طور نیست.
ـ شاید. ولی وقتی تنها کسی که داری، تمام زندگیش رو برای تو گذاشته، دیگه نمی‌تونی فقط به خودت فکر کنی.
تهیونگ به پسر کنارش خیره شد.
جونگ‌کوک این حرف‌ها رو بدون هیچ ادعایی می‌زد. انگار مراقبت از کسی که دوستش داشت، وظیفه‌ای بود که حتی یک لحظه هم به کنار گذاشتنش فکر نکرده بود.
تهیونگ آدم‌های زیادی رو دیده بود که برای پول و قدرت، نزدیک‌ترین آدم‌های زندگیشون رو کنار می‌ذاشتن.
اما این پسر، با وجود تمام مشکلاتش، حاضر نبود تنها کسی رو که براش مونده بود، تنها بذاره.
و تهیونگ نمی‌دونست چرا همین موضوع، بیشتر از هر چیزی جذبش کرده بود.
ـ راستی، گفتی دانشگاه میری و کار هم می‌کنی. پس کی استراحت می‌کنی؟
جونگ‌کوک خندید.
ـ آخر هفته‌ها، اگه فرصتی بشه.
ـ دوستات چی؟ با اونا وقت نمی‌گذرونی؟
ـ دوست ندارم.
تهیونگ ابروهاش رو بالا برد.
ـ یعنی چی دوست نداری؟
ـ یعنی دوستی ندارم که بخوام باهاش وقت بگذرونم.
ـ هیچ دوستی؟
ـ نه توی دانشگاه، نه محل کار. با هیچ‌کس صمیمی نشدم.
تهیونگ چند لحظه بهش نگاه کرد.
ـ چطور ممکنه؟
جونگ‌کوک شونه‌ای بالا انداخت.
ـ وقتی تمام وقتت صرف کار و درس و خونه می‌شه، خیلی فرصتی برای آشنا شدن با آدم‌ها نمی‌مونه.
ـ ولی بالاخره به یکی نیاز داری که باهاش حرف بزنی.
:::
ادامشو میخواید بپرید تو کامنتا...
خودااا من چقد مهربونم براتون تو کامنتا هم میزارم ( دوستمم که نویسنده ی اصلیشه زیاد مینویسه🗿) 😌😂
پارت2
جونگ‌کوک متوجه تغییر حالتش شد.
ـ شما چی؟ از بارون خوشتون نمیاد؟
ـ متنفرم.
ـ واقعاً؟ چرا؟
تهیونگ چند قدم دیگه راه رفت. نگاهش روی قطره‌هایی بود که از لبه‌ی چتر پایین می‌ریختن.
ـ چون آخرین باری که پدر و مادرم رو دیدم، یه شب بارونی بود.
لبخند جونگ‌کوک آروم محو شد.
تهیونگ ادامه داد:
ـ بچه بودم. فکر می‌کردم هر اتفاقی بیفته، اونا برمی‌گردن. فکر می‌کردم اگه منتظر بمونم، بالاخره در باز می‌شه و دوباره می‌بینمشون.
چند ثانیه سکوت کرد.
ـ ولی برنگشتن.
جونگ‌کوک به آرومی قدم برمی‌داشت و به حرف‌هاش گوش می‌داد.
ـ متأسفم.
تهیونگ نگاه کوتاهی بهش انداخت.
ـ لازم نیست متأسف باشی. خیلی وقته گذشته.
ـ بعضی چیزها حتی اگه خیلی وقت ازشون گذشته باشه، باز هم آدم رو اذیت می‌کنن.
تهیونگ چیزی نگفت.
جونگ‌کوک هم سؤال دیگه‌ای نپرسید.
و همین سکوت، بیشتر از هر جمله‌ای به دل تهیونگ نشست.
بعد از چند دقیقه، تهیونگ دوباره سر صحبت رو باز کرد.
ـ تو چی؟ با خانواده‌ت زندگی می‌کنی؟
ـ با خاله‌م.
ـ پدر و مادرت چی شدن؟
جونگ‌کوک نگاهش رو به روبه‌رو دوخت.
ـ وقتی خیلی کوچیک بودم، ترکم کردن. خاله‌م سرپرستی‌م رو قبول کرد و از اون موقع با اون زندگی می‌کنم.
ـ پس خیلی بهش مدیونی.
جونگ‌کوک لبخند آرومی زد.
ـ بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید.
ـ ازدواج نکرد؟
ـ نه. به خاطر من از خیلی چیزها گذشت. هیچ‌وقت هم نذاشت احساس کنم سربارشم.
تهیونگ به صورتش نگاه کرد.
ـ الان هم باهاش زندگی می‌کنی؟
ـ آره.
ـ پس چرا این موقع شب تنهایی بیرون اومدی؟
جونگ‌کوک خندید.
ـ خاله‌م خوابه. منم نمی‌خواستم توی خونه بشینم و به سقف نگاه کنم.
ـ چرا؟ مشکلی پیش اومده؟
جونگ‌کوک برای لحظه‌ای مردد شد.
ـ خاله‌م سرطان داره.
قدم‌های تهیونگ کمی آهسته شد.
ـ متأسفم.
ـ هنوز می‌تونه راه بره و کارهای خودش رو انجام بده، ولی من نمی‌ذارم کار کنه. خودم کار می‌کنم و دانشگاه هم می‌رم. نمی‌خوام بیشتر از این به خودش فشار بیاره.
ـ تنهایی از پس همه‌ی این کارها برمیای؟
ـ مجبورم.
تهیونگ بهش نگاه کرد.
ـ این کلمه رو دوست ندارم.
جونگ‌کوک متعجب پرسید:
ـ کدوم کلمه؟
ـ مجبورم.
جونگ‌کوک چند لحظه ساکت موند، بعد لبخند زد.
ـ خب، بعضی وقت‌ها آدم انتخاب زیادی نداره.
ـ همیشه هم این‌طور نیست.
ـ شاید. ولی وقتی تنها کسی که داری، تمام زندگیش رو برای تو گذاشته، دیگه نمی‌تونی فقط به خودت فکر کنی.
تهیونگ به پسر کنارش خیره شد.
جونگ‌کوک این حرف‌ها رو بدون هیچ ادعایی می‌زد. انگار مراقبت از کسی که دوستش داشت، وظیفه‌ای بود که حتی یک لحظه هم به کنار گذاشتنش فکر نکرده بود.
تهیونگ آدم‌های زیادی رو دیده بود که برای پول و قدرت، نزدیک‌ترین آدم‌های زندگیشون رو کنار می‌ذاشتن.
اما این پسر، با وجود تمام مشکلاتش، حاضر نبود تنها کسی رو که براش مونده بود، تنها بذاره.
و تهیونگ نمی‌دونست چرا همین موضوع، بیشتر از هر چیزی جذبش کرده بود.
ـ راستی، گفتی دانشگاه میری و کار هم می‌کنی. پس کی استراحت می‌کنی؟
جونگ‌کوک خندید.
ـ آخر هفته‌ها، اگه فرصتی بشه.
ـ دوستات چی؟ با اونا وقت نمی‌گذرونی؟
ـ دوست ندارم.
تهیونگ ابروهاش رو بالا برد.
ـ یعنی چی دوست نداری؟
ـ یعنی دوستی ندارم که بخوام باهاش وقت بگذرونم.
ـ هیچ دوستی؟
ـ نه توی دانشگاه، نه محل کار. با هیچ‌کس صمیمی نشدم.
تهیونگ چند لحظه بهش نگاه کرد.
ـ چطور ممکنه؟
جونگ‌کوک شونه‌ای بالا انداخت.
ـ وقتی تمام وقتت صرف کار و درس و خونه می‌شه، خیلی فرصتی برای آشنا شدن با آدم‌ها نمی‌مونه.
ـ ولی بالاخره به یکی نیاز داری که باهاش حرف بزنی.
:::
ادامشو میخواید بپرید تو کامنتا...
خودااا من چقد مهربونم براتون تو کامنتا هم میزارم ( دوستمم که نویسنده ی اصلیشه زیاد مینویسه🗿) 😌😂
- ۴۳۷
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
