عاشقانه های شبنم
عصر ڪہ میشود، انگار چیزے درونِ دلم آرام نمیگیرد... میانِ فنجانِ قهوہ، صفحهے سفیدِ دفتر و ویوی رو به جنگل دنبالِ نشانے از تو میگردم...
گاهے دلم میخواهد تمامِ فاصلهها را تا ڪنم، بگذارم گوشهاے از همین میز و بیهیچ بهانهاے خودم را بہ آغوشِ بودنت برسانم...
چہ ڪسے میداند؟ شاید تو هم در گوشهاے از این شهر، با فنجانے سردشدہ بہ یادِ ڪسے باشے ڪہ تمامِ دلتنگیهایش بہ نامِ تو تمام میشود...
بعضے نبودنها را نمیشود با گذشتِ زمان فراموش ڪرد؛ فقط یاد میگیرے با جاے خالیشان زندگے ڪنی...
گاهے دلم میخواهد تمامِ فاصلهها را تا ڪنم، بگذارم گوشهاے از همین میز و بیهیچ بهانهاے خودم را بہ آغوشِ بودنت برسانم...
چہ ڪسے میداند؟ شاید تو هم در گوشهاے از این شهر، با فنجانے سردشدہ بہ یادِ ڪسے باشے ڪہ تمامِ دلتنگیهایش بہ نامِ تو تمام میشود...
بعضے نبودنها را نمیشود با گذشتِ زمان فراموش ڪرد؛ فقط یاد میگیرے با جاے خالیشان زندگے ڪنی...
- ۴۸۶
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط