جوری دلم گرفته

جوری دلم گرفته
که فقط به یه بغل گرم نیاز دارم تا خوب شه
به یه بغل که تا صبح توش گریه کنم
اون از مدرسه که مجبورم دوباره اون قلدری ها رو تحمل کنم اون از وضع خانوادم که روز به روز بدتر میشه اون از کسایی که زنده بودنم بهشون بنده همشون تک به تک دارن ترکم میکنن چرا هنوز زندم؟
چرا این سرطان لعنتی زودتر کارشو نمیکنه؟
بخدا خستم
خیلیم خستم
میخوام زندگی کنم ولی به یه نفر احتیاج دارم که بیاد و به حرفام گوش بده ولی حال حرف زدن ندارم میخوام بمیرم ولی نمیخوام کسیو ناراحت کنم
نمیدونم چمه ولی حالم خوب نیست میشه یکی با نگاه کردن بهم بفهمه چمه و بغلم کنه و اجازه بده تا ابد تو بغلش گریه کنم و بهم بگه میفهممت
دلم تنگه ولی نمیدونم برا کی
چرا میدونم ولی اونا دیگه بر نمیگردن
خستم از زندگی که با جهنم کوچکترین تفاوتی نداره