عاشقانه های شبنم

می‌دونی؟
تو همون "هیچی" قشنگی،
که همه‌چیِ دلمه...
هر بار که می‌پرسن "به چی فکر می‌کنی؟"،
من فقط لبخند می‌زنم و می‌گم "هیچی"...
چون اگه بخوام راستشو بگم،
باید از چشمات بگم،
از صدات که توی سرم می‌پیچه،
از اون حس عجیبی که فقط با فکر کردن به تو، آروم می‌شه…
تو شدی نقطه‌ی امنِ ذهنم،
همون‌جایی که تو شلوغیِ دنیا، بهش پناه می‌برم.
وقتی دلم می‌گیره، تو میای توی فکرام،
یه نفس عمیق می‌کشم،
و انگار همه چی درست می‌شه…
تو شدی اون لبخندی که بی‌خودی میاد رو لبم
وسط یه روز معمولی،
فقط چون یه‌دفعه یادت افتادم.
تو "هیچی" نیستی…
تو همه‌چی‌ای.
یه همه‌چیِ بی‌ادعا،
که نمی‌دونه چقدر نفسِ من به نفسش بنده…
تو شدی دلیلِ بی‌خوابی‌هام،
اون قهوه‌ی نصفه‌شب،
اون موسیقی آرومی که هر شب باهاش فکر تو رو مرور می‌کنم.
شد‌ه‌ای مثل یه شعر بلند که ته نمی‌کشه،
یه داستان بی‌پایان که هر صفحه‌ش منم،
و هر خطش، تویی…
بعضی وقتا فکر می‌کنم،
کاش می‌تونستم همینجوری بی‌مقدمه بگم:
ببین!
اگه این دل هنوز می‌تپه،
به عشق توئه…
اگه هنوز می‌خندم،
با یادت می‌خندم.
اگه هنوز امید دارم،
با فکر اینکه یه روزی تو رو، برای همیشه داشته باشم…
تو اون "هیچیِ لعنتی‌ای" هستی،
که از همه‌چی‌های دنیا قشنگ‌تری…
همونی که منو از خودم هم بهتر می‌فهمه،
بی‌انکه حتی یه کلمه بگه…
و می‌دونی چی از همه قشنگ‌تره؟
اینکه هنوز نمی‌دونی
چقدر دوستت دارم…