𝐈 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐲𝐨𝐮

𝐈 𝐧𝐞𝐞𝐝 𝐲𝐨𝐮
𝐏²

اون شب کنار هم نشسته بودن .

کل آخر هفته رو باهم خوشگذرونده بودن .

بورا آروم سرش رو از روی شونه جونگکوک برداشت .

"چقدر خوبه که هستی"

ولی جونگکوک لبخند نزد .

"چرا اینجوری میگی"

بورا شونه بالا انداخت و ریز خندید .

فکر کرد جونگکوک داره شوخی میکنه .

"چجوری؟ من فقط گفتم _"

"نه . تمومش کن ."

فریاد جونگکوک تموم آرامششون رو به هم زد .

______________________________________

بورا اون شب رو یادش بود.

ولی هیچ‌وقت نفهمید چرا.

فکر کرده بود شاید جونگکوک خسته بوده.

شاید یه چیز دیگه تو ذهنش بوده.

حالا، ماه‌ها بعد، روبه‌روش ایستاده بود.

اون همون‌جا بود.

همون آدم.

همون چشم‌ها.

ولی بورا حالا یه چیز دیگه می‌دید.

اون فردی رو میدید که با هر لحظه کم ارزش دیدن خودش ، فقط به ذهنش آسیب رسونده بود .

"بورا . می‌دونم چی فکر می‌کنی. فکر می‌کنی من دیوونه شدم. فکر می‌کنی من..."

"من فکر می‌کنم تو هیچ‌وقت بهم نگفتی."

نگاهش لرزدید اما ادامه داد .

"نگفتی که چقدر... چقدر از خودت متنفری. من فکر کردم من کاری کردم. من فکر کردم من یه چیزی گفتم که..."

"تو هیچ کاری نکردی."

پسر یه قدم جلوتر اومد.

"تو... تو بهترین چیزی بودی که برام اتفاق افتاد. و من... من نمی‌تونستم تحملش کنم."

"چرا؟"

"چون هر بار که می‌گفتی دوستم داری، من صدایی تو سرم می‌شنیدم اون همیشه می‌گفت 'دروغه تو لیاقتش رو نداری اگه واقعاً می‌شناختت، می‌رفت.'"

دختر نفسش رو حبس کرد.

"و من... من به‌جای اینکه بگم، به‌جای اینکه کمکت کنم بفهمی،..."

جونگکوک دستش رو کشید رو صورتش.

"من شروع کردم به فاصله گرفتن. که کمتر درد بکشم . که وقتی رفتی ، چون مطمئن بودم می‌ری ،کمتر بشکنم."

"من هیچ‌وقت نمی‌خواستم برم."

"می‌دونم. ولی من... من نمی‌تونستم باور کنم"