ما بدهکاریم . به تمام شب‌هایی که میشد بخوابیم و خواب بهشت

ما بدهکاریم . به تمام شب‌هایی که میشد بخوابیم و خواب بهشت ببینیم و بیدارماندیم و جهنم را تجربه کردیم . به تمام آن خوابها بدهکاریم .
بدهکاریم به تمام گریه های نکرده که پنهان کردیم پشت غرور و دروغ و دوری .
بدهکاریم به آغوش هایی که پر نکردیم ، یا نشد یا نخواستیم . بدهکاریم به تمام نوازشها که پرهیز کردیم از آنها با کودکانه ترین دلایل .
بدهکاریم به عطر تن هم که دورماندیم و حس نکردیم . بدهکاریم به تمام یکی شدن ها که با هزار بهانه از آنها گریختیم -
از همه احمقانه تر این بهانه ، این جمله : من از تنهاییم لذت می برم ... - .
به تمام آرامشها که میشد با بودنمان ببخشیم و نبخشیدیم و با خودمان فکر کردیم بعدا که تشنه‌تر شد ....
ما، همه بدهکاریم .
به آن آدمهای بی‌کس غمگین که صبح ها از آینه به ما نگاه می‌کنند و چشمان سرخ بی خوابشان همیشه خدا پر از حزن است و بیصدا دارند پیر می‌شوند .
چه حساب سنگینی داریم با خودمان.
امان از روز حساب .....
#نبض_مانا