بعضی شعرها فقط خوانده نمی‌شوند؛ آدم را با خودشان می‌برند

بعضی شعرها فقط خوانده نمی‌شوند؛ آدم را با خودشان می‌برند به جایی میان تلخی، ویرانی، عشق و خاطره.
«مسری است نالیدم تا به تلخیِ تباهی را
که یک عمر است عادت کردم به بی‌سرپناهی را...»
حامد عسکری در این شعر، از ویرانی و بی‌پناهی می‌گوید؛ از زخمی که انگار سال‌هاست با ما زندگی می‌کند، اما در میان همین تلخی، هنوز جایی برای عشق و زیبایی باقی مانده است؛ حتی اگر در تنگ صورت یار، فقط دو بچه‌ماهی برقصند.
شاید هنر همین باشد؛
اینکه از دلِ روسیاهی و شرمساری، هنوز بتوانی شعر بیرون بکشی.
🎙️ حامد عسکری
حامد عسکری شاعر، نویسنده و ترانه‌سرای معاصر ایرانی است؛ شاعری با زبانی صمیمی و تصویرساز که در آثارش عشق، خاطره، وطن، زندگی و رنج‌های انسانی جایگاه پررنگی دارند.