من که از این چهره زیبا و نورانی انرژی میگیرم

‌‌
♨️تحلیل پیام تشکر رهبر انقلاب از کار بزرگ ملت ایران در روز ۲۲ بهمن

✍قبل از ۲۲ بهمن، وقتی رهبر انقلاب در فرم‌ایستاده پیام دادند پیام دعوت به ایستادگی و مقاومت ملت در برابر تهدید دشمن بود.

آن ایستادن، ایستادنِ فرمانده در میدان بود.
یعنی "من ایستاده‌ام، شما هم بایستید"
یک دعوت به نقش تاریخی.
یک فراخوان برای حضور.

اما حالا، قصه دیگر فرق میکند.

مردم لبیک گفتتد و ایستادند.
آن هم نه یک قشر خاص، نه یک گروه سازماندهی‌شده، بلکه بدنه اجتماعی‌ای که زیر فشار اقتصادی‌ست، گلایه دارد، اما در لحظه‌ای که پای اصل نظام وسط‌ست، صحنه را خالی نمیکند و لبیک‌میگوید.

این ایستادن مردم، پاسخ به آن دعوت رهبرشان بود.

حالا وقتی رهبر انقلاب بعد از این حماسه دوباره ایستاده پیام تشکر میفرستند، این دیگر صرفا پیام مقاومت نیست؛ نوعی تکریم‌ست.

ایستادنِ به احترام ملتی که نقش تاریخی‌اش را به درستی ایفا کرده.
ایستادنِ قدردانی از وفاداری و لبیک.

چهره بشاش هم دقیقا همین را تکمیل و عیان میکند.
اگر قبل از ۲۲ بهمن، لحن هشدار و دعوت غالب بود، حالا لحن اطمینان و رضایت‌ست.
انگار میگویند: "دیدم و قدردانم."

در ادبیات سیاسی، گاهی یک حرکت بدنی بیشتر از هزار جمله معنا دارد.
ایستادن اول، پیام به دشمن بود.
ایستادن دوم، پیام به ملت.

اولی گفت "مقاومت کنید"
دومی گفت "شما مقاومت کردید"

رهبر انقلاب در ایستادن اول،ستون خیمه بود.
در ایستادن دوم، همراه ملتی بود که خودش ستون شده بود

این مردم اگر میبودند علی تنها نمیماند.