بعضی آدم‌ها انگار با “آرامش” قهرند. فرقی نمی‌کند چقدر برا

بعضی آدم‌ها انگار با “آرامش” قهرند. فرقی نمی‌کند چقدر برایشان مایه بگذاری، چقدر از خودت بگذری یا چقدر مسیرت را کج کنی تا به آن‌ها برنخوری؛ آن‌ها همیشه راهی برای پیدا کردن یک “بهانه” پیدا می‌کنند.

این آدم‌ها شبیه سیاه‌چاله‌اند؛ هر چقدر نور و خوبی درونشان بریزی، باز هم تاریک می‌مانند. مشکلِ آن‌ها رفتارِ تو نیست، بلکه آشفتگیِ درونیِ خودشان است. آن‌ها از “جار و جنجال” تغذیه می‌کنند چون در سکوت و صلح، ناچار می‌شوند با خودِ واقعی‌شان روبرو شوند و این برایشان ترسناک است. یادت باشد: تو مسئولِ تعمیرِ آدم‌های خراب نیستی.