ز ابتدای کار آخر را ببین/تا نباشی تو پشیمان یوم دین
حکایت درویشی که در کوه خلوت کرده بود و بیان حلاوت خلوت
درویشی در کوهساری به دور از خلق می زیست.در آن کوهسار،درختان سیب و گلابی و انار،فراوان یافت می شد و او از آن تغذیه می کرد و در همانجا نیز به مراقبه و ذکر و فکر مشغول بود.روزی آن درویش با خدای خود عهد می کند که هرگز میوه ای از درخت نچیند و تنها به میوه هایی بسنده کند که باد از شاخساران بر زمین می ریزد.درویش مدّتی بر این پیمان،پایدار ماند تا آنکه قضای الهی،امتحانی برای او رقم زد.از آن پس دیگر هیچ میوه ای از شاخه ها بر زمین نمی ریخت و آن درویش نیز در گرسنگی و ناتوانی.این وضع تا پنج روز به طول انجامید و بالاخره عِنانِ اختیار و ضبطِ نَفس از کفِ درویش فرو هلید و رشتۀ پیمان خود گسست و دست به چیدن گلابی زد،طولی نکشید که حق تعالی،او را به سزایِ این زنهارخواری،کیفر و سیاستی سخت کرد . ماجرا از این قرار بود که روزی در همان کوهسار که درویش خلوت کرده بود ، بیش از بیست دزد آمده بودند و اموالِ مسروقه را میان خود تقسیم می کردند . در این اثنا یکی از جاسوسانِ حکومتی از این قضیه مطلع می شود و داروغه را خبر می کند و بلافاصله مأمورانِ حکومتی بدانجا می ریزند و همۀ دزدان را دستگیر می کنند و اتفاقاََ آن درویش را نیز جزو دزدان محسوب می دارند . طبق حکمِ صادره در همان محل یک دست و یک پای محکومان بریده می شود . نوبت به درویش می رسد . ابتدا دستش را قطع می کنند و همینکه می خواهند پای او را نیز قطع کنند . یکی از مأموران سوار بر اسب می رسد و درویش را می شناسد و بر سرِ مأمورِ اجرای حکم فریاد می زند که ای سگ صفت ، چشمت را باز کن و ببین چه کسی را سیاست می کنی؟این مرد از اولیاء الله است.چرا دستش را بریدی؟وقتی داروغه از این ماجرا با خبر می شود شتابان بدانجا می رود.و از درویش پوزش ها می خواهد.امّا درویش با خوشرویی و رضایت می گوید:این کیفر،سزاوارِ من بود،زیرا عهدِ خدا گسسته ام و
هم و مرا عذاب داد نه شما .
ز آن پس آن درویش در میانِ مردم به درویشِ یک دست و یا درویشِ دست بریده معروف شد.او همچنان در خلوت از خلق به سر می برد و در آلاچیقی به دور از غوغای شهر به زنبیل بافی مشغول بود.یک روز مردی سرزده به جایگاهِ او می رود و با کمالِ تعجب می بیند که او با دو دست زنبیل می بافد . درویش،او را سوگند می دهد که این موضوع را به کسی نگوید.امّا رفته رفته دیگران نیز از این راز با خبر می شوند.روزی درویش روی به درگاهِ الهی می کند و عرضه می دارد:حکمتِ فاش شدن رازِ کرامتِ من چیست؟خدا به او می گوید:چون مردم نسبت به حقانیّتِ تو بدگمان شده بودند.رازِ کرامتِ تو را بر آنان فاش کردم تا از این گمانِ بَد دور شوند و به مرتبۀ والای تو پی ببرند .
#پیربنو
#مثنوی_مولانا
#عالم_شیرازی
#پیربنو
درویشی در کوهساری به دور از خلق می زیست.در آن کوهسار،درختان سیب و گلابی و انار،فراوان یافت می شد و او از آن تغذیه می کرد و در همانجا نیز به مراقبه و ذکر و فکر مشغول بود.روزی آن درویش با خدای خود عهد می کند که هرگز میوه ای از درخت نچیند و تنها به میوه هایی بسنده کند که باد از شاخساران بر زمین می ریزد.درویش مدّتی بر این پیمان،پایدار ماند تا آنکه قضای الهی،امتحانی برای او رقم زد.از آن پس دیگر هیچ میوه ای از شاخه ها بر زمین نمی ریخت و آن درویش نیز در گرسنگی و ناتوانی.این وضع تا پنج روز به طول انجامید و بالاخره عِنانِ اختیار و ضبطِ نَفس از کفِ درویش فرو هلید و رشتۀ پیمان خود گسست و دست به چیدن گلابی زد،طولی نکشید که حق تعالی،او را به سزایِ این زنهارخواری،کیفر و سیاستی سخت کرد . ماجرا از این قرار بود که روزی در همان کوهسار که درویش خلوت کرده بود ، بیش از بیست دزد آمده بودند و اموالِ مسروقه را میان خود تقسیم می کردند . در این اثنا یکی از جاسوسانِ حکومتی از این قضیه مطلع می شود و داروغه را خبر می کند و بلافاصله مأمورانِ حکومتی بدانجا می ریزند و همۀ دزدان را دستگیر می کنند و اتفاقاََ آن درویش را نیز جزو دزدان محسوب می دارند . طبق حکمِ صادره در همان محل یک دست و یک پای محکومان بریده می شود . نوبت به درویش می رسد . ابتدا دستش را قطع می کنند و همینکه می خواهند پای او را نیز قطع کنند . یکی از مأموران سوار بر اسب می رسد و درویش را می شناسد و بر سرِ مأمورِ اجرای حکم فریاد می زند که ای سگ صفت ، چشمت را باز کن و ببین چه کسی را سیاست می کنی؟این مرد از اولیاء الله است.چرا دستش را بریدی؟وقتی داروغه از این ماجرا با خبر می شود شتابان بدانجا می رود.و از درویش پوزش ها می خواهد.امّا درویش با خوشرویی و رضایت می گوید:این کیفر،سزاوارِ من بود،زیرا عهدِ خدا گسسته ام و
هم و مرا عذاب داد نه شما .
ز آن پس آن درویش در میانِ مردم به درویشِ یک دست و یا درویشِ دست بریده معروف شد.او همچنان در خلوت از خلق به سر می برد و در آلاچیقی به دور از غوغای شهر به زنبیل بافی مشغول بود.یک روز مردی سرزده به جایگاهِ او می رود و با کمالِ تعجب می بیند که او با دو دست زنبیل می بافد . درویش،او را سوگند می دهد که این موضوع را به کسی نگوید.امّا رفته رفته دیگران نیز از این راز با خبر می شوند.روزی درویش روی به درگاهِ الهی می کند و عرضه می دارد:حکمتِ فاش شدن رازِ کرامتِ من چیست؟خدا به او می گوید:چون مردم نسبت به حقانیّتِ تو بدگمان شده بودند.رازِ کرامتِ تو را بر آنان فاش کردم تا از این گمانِ بَد دور شوند و به مرتبۀ والای تو پی ببرند .
#پیربنو
#مثنوی_مولانا
#عالم_شیرازی
#پیربنو
- ۶۹۸
- ۲۰ دی ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط