کاش می‌شد درد را زمین گذاشت، از این جهانِ ناسازگار عبور ک

کاش می‌شد درد را زمین گذاشت، از این جهانِ ناسازگار عبور کرد و در یکی از لحظه‌های خوشِ گذشته، اندکی بیشتر ماند؛ لحظه‌هایی که هنوز جهان، جای مهربانی بود.
از تماشای پرپر شدن عزیزان، از تلخیِ روزگار و از این همه بی‌رحمی خسته‌ام. دلم جهانی دیگر می‌خواهد؛ جایی که انسان بودن به معنای رنج کشیدن نباشد، مهربانی تاوان نداشته باشد و لطافت، در برابر خشونت شرمنده نماند.
کاش می‌شد به آغازِ روح‌ها بازگشت؛ به آنجایی که هنوز غبارِ خودخواهی بر فطرتشان ننشسته بود. کاش می‌شد جهانی آفرید که در آن، هیچ موجودی بهای سنگینِ انسان بودنِ دیگری را نپردازد.
خدایا، اگر آفرینشی دوباره ممکن است، جهانی بیافرین که در آن مهربانی سرنوشت باشد، نه استثنا؛ و انسان، پیش از آنکه اشرف مخلوقات باشد، معنای انسان بودن را بداند.
من از زندگی بیزار نیستم؛ از این همه رنجِ بی‌دلیل در جهانی که می‌توانست این‌قدر زیبا باشد، خسته‌ام.🍂