آنچه نشان نمیدهیم

باور کن، آدم‌ها همان‌اند که نشان نمی‌دهند...
لبخندشان گاهی نقابی‌ست روی خستگیِ دل،
و سکوتشان پناهی‌ست از هزاران حرف ناگفته.
آدم‌ها، مثل کتاب‌هایی هستند که جلدشان را برای قشنگی انتخاب کرده‌اند،
اما داستان‌شان را فقط کسی می‌فهمد که بی‌قضاوت بخواندشان.
باور کن، آدم‌ها همان‌اند که وقتی کسی نگاهشان نمی‌کند، می‌شوند؛
وقتی تنها می‌شوند، وقتی اشک‌شان را پنهان نمی‌کنند،
وقتی مهربانی می‌کنند بی‌هیچ چشم‌داشتی.
ما گاهی فریبِ نقاب‌ها را می‌خوریم،
غافل از اینکه پشت هر لبخند، یک نبضِ خسته می‌تپد،
و پشت هر بی‌تفاوتی، دلی هست که زمانی خیلی باور کرده...
پس قضاوت نکن، باور کن...
آدم‌ها همان‌اند که دل‌شان می‌گوید،
نه آنچه زبان‌شان تکرار می‌کند.

#دلنوشته