بابک خواجه پاشا برنده سیمرغ بهترین کارگردانی

جشنواره امسال فجر نشان داد که بدون مافیای سینما می‌شود دید و لذت برد؛ قطعا بیشتر از قبل!

جشنواره امسال فجر برخلاف تصور، اتفاقاً یکی از سالم‌ترین و امیدوارکننده‌ترین دوره‌ها بود.

نبودن خیلی از چهره‌های تکراری و پرحاشیه نه‌تنها خلأ ایجاد نکرد، بلکه فرصتی بود تا استعدادهای تازه و نگاه‌های نو خودشان را نشان دهند.

سینمای ایران سال‌هاست زیر سایه مافیایی از روابط، منافع و انحصارها مانده بود؛ حالا زمان یک تحول واقعی رسیده است. 

درست مثل سال‌های ابتدایی انقلاب که کنار رفتن بخش عمده ای از چهره‌ها فضا را برای نسلی جدید باز کرد، امروز هم این تغییر می‌تواند نقطه شروعی تازه باشد.

اگر یکی دو سال آینده با درایت و نوعی «انقلاب فرهنگی» همراه شود، می‌توان امیدوار بود که نسل تازه فیلم‌سازان با تکیه بر دانش، تعهد و حتی کمک هوش مصنوعی، کیفیت و خلاقیت را به سینمای ایران بازگردانند.

حاکمیت عاقل باشد و با فراهم کردن فضا برای نسل جدید سینماگران نگذارد سلبریتیهایی که در دوره جنگ ۱۲ روزه سکوت کردند و در شبه کودتای ۱۸ و ۱۹ دی با کمک موساد هم آوا شدند دوباره به عرصه برگردند