برخیز ....

برخیز ....
آغوش ردیف کن
و دست شعرهایم را محکم تر بگیر
که این واژه های عجول
ساعت هاست برای شعر شدن
بر لبانم ردیف شده اند
تا جایی حوالی شیرینی لبانت
روی سیاهی شب را سپید کنند
برخیز...
و قافیه بساز
که باز
این کلمات سر به هوا
دلتنگ شنیدن صبح بخیرهایت شده اند...