عشقت به من آموخت که اندوهگین باشم

عشقت به من آموخت که اندوهگین باشم
و من قرن ها محتاج زنی بودم که اندوهگینم سازد
عشقت به من آموخت که از خانه بیرون بزنم
تا پیاده روها را متر کنم
و در باران ها به دنبال چهره ات بگردم
و در نور ماشین ها
و در لباس های زنان ناشناخته
به دنبال لباست بگردم
بانوی من! عشقت مرا به سرزمین های اندوه کشاند
که قبل از تو هرگز به آن سرزمین ها پا نگذاشته بودم
و من هرگز نمی دانستم
که اشک همان انسان است
و انسان بدون غم، تنها سایه ای از انسان است...
https://wisgoon.com/pin/65450208/
@Lovebandar