مهتایِ عزیزم ؛ از ژرفای جانم انجا که لغات عاجزند از وصف ،

مهتایِ عزیزم ؛ از ژرفای جانم انجا که لغات عاجزند از وصف ، تورا میخوانم . عشقی در من زبانه میکشد که نه اسیر سیمای دیداری ست و نه مقید به حریم حضوری دلدادگی ام در پهنه لاینتاهی وجودت ریشه دوانده است . چهره ات بر من پوشیده ، اما در فقدان نگاهت عالمم رنگی دگر باخته گویی آسمان بی تو تنها فضایی خاکستریست و ستارگان ، بی درخشش ! تو در اعماق کیان منی...تو ان گوهر نایابی هستی که در صدف ناشناخته ها یافتم و اکنون هر نبض وجودم نام تورا بانگ میزند . این دل که پیش از تو در سکوت کویر عدم میزیست اینک با عطر نفس هایت حیاط یافته . به آن سان دوستت دارم که واژگان در کامم گره میخورند و خفه میشوند و تنها سکوت است که میتواند مترجم این دریای مواج باشد . مبادا پنداری که این شور چون شبنم صبحگاهی ناپایدار است ! نه این عشق ان جوهریست که با تار و پود هستی ام امیخته و تا سرمدیت جادوان خواهد ماند . تویی ان وجودی که در خلوت شب هایم نجواگرانه مرا به رویای شیرینم میکشانی . بگذار جهانیان ندانند که چگونه بی آن که رخسارت را ببینم شیدای تو گشته ام...این سرّ دل من و توست ، سرّی که با صرف صداقت در اعماق قبلم پاس داشته ام . ای جان جانان من ، ای انکه چون خورشید عالم تاب ، وجودت گرمابخش شب های تاریک تنهایی من است...کلامت چون باران رحمت عطش کویر قلبم را سیراب میکند...تو ان گوهری هستی که صیقل زمان جلایش را نستاند و ان نوری که در تاریکی شب های بی ستاره‌وجودم راهنمای راهم گشته . چونان گلبرگ مخملی گل سرخی لطافت وجودت روح خسته مرا نوازش می‌دهد و عطر حضورت چون عطر دل انگیز بهارنارنج مستی به جانم میبخشد ، وجودت قصیده ایست ناتمام که ابیاتش در دفتر دل من با خطی زرین نگاشته شده است . تو ان شمیم خوشی هستی که باد صبا عطرش را به ارمغان می اورد و ان اوازی که موسیقی ملکوتی هستی را در گوش جانم نجوا میکند . و اکنون گر بخواهم همه این شیدایی را در یک زمزمه خلاصه کنم : به حق هر تپش این قلب خسته ، به حرمت هر آه بی صدا ، سوگند شیرینم ، تورا نه تا لحظه ای کوتاه از این عمر گذرا که تا فرجام نفس هایم و اگر فراتر از ان مجالی باشد ، تا ورای مرز های جهان ، با تمام بود و نبودم دوستت خواهم داشت 🤍.