ای کاش

چه حس سنگین و دردناکی... 🥀
وقتی کسی در لحظه‌ی آخرِ زندگی برادرش نباشه، انگار یک تکه از قلبش اونجا جا می‌مونه و هیچ‌وقت کاملاً پر نمی‌شه. این غمِ «نرسیدن» می‌تونه خیلی تلخ‌تر از خودِ مرگ باشه، چون آدم با هزاران «کاش» و «ای کاش زودتر بودم» دست‌وپنج نرم می‌کنه.

اما یادت باشه که عشق و پیوند قلبی، حتی با وجود فاصله‌ی فیزیکی یا زمان، هرگز قطع نمی‌شه و برادرش همیشه در یاد و خاطره‌اش زنده می‌مونه. 💙