این روزها کمتر حرف میزنم...

این روزها کمتر حرف میزنم...
بیشتر فکر میکنم...

سلام کبری دوره کتاب های دبستانیه ما...
این روزها چند کتاب میخوانی...
چندبار فراموش میکنی...
سلام کوکب خانوم زن کدبانو...
شنیده ام سخت بیماری...
پول داروهایت را چطوری میپردازی؟...
خانه ات سوت و کور نباشد...
چرا اینقدر افسرده پریشانی؟...
سلام دهقان فداکار...
هنوز هم فداکار مانده ای؟
این روزها مردم دیگر به فکر خودشانند،از کنار حوادث بی تفاوت میگذرند...
سلام حسنک...
گویا اوضاعت در شهر بخوبی میگذرد...
مسئولیت یک طویله را به تو سپرده بودند..
چه راحت گذشتی از مسئولیت کوچکت...
از پس دیگر مسئولیت هایت چطور برمی آیی؟...
وای سلام بر تو پترس...
شنیدم تو هم دیگر خسته شده ای...
بقول دوستان مجازی میفهمم میفهمم خسته ای خسته...
هر کسی جای تو و به سن تو باشد اینروزها...
گوشی و تبلت و نوت و ... به دست دارد...
بقول کودکان این نسل جدید: ما را چه به این کارها...
سلام و هزار سلام به سبک چوپان دروغگو...
همه ی پندهایمان.همه ی داستانهای عبرت آموزمان حذف شدند...
کودکانمان بی سواد شدند...
بی تفاوت شدند...
فرزندسالار شدند...
و حال یک جامعه ای داریم که هیچ ندارد از معرفت(حسنک کجایی)، از نظم(تصمیم کبری)، از فداکاری(دهقان فداکار)، از صداقت(چوپان دروغگو)، از توانا بودن در هر سن(پترس کوچک)...
ببینید چه درسها را حذف کردید که حال چه به روزگارمان آورد...
@modagirl...