بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
شرح این محاکمه، در آیات دیگر نیز آمده است: قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِينَ - فرمود: اى ابليس تو را چه شده است كه با سجده كنندگان نيستى؟!(32)
قَالَ لَمْ أَكُنْ لِأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ - ابلیس لعین گفت: من آن نيستم كه براى بشرى كه او را از گلى خشك از گلى سياه و بدبو آفريده اى سجده كنم.(33)(سوره حجر آیه 32 و 33)
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ - فرمود از اين مقام بيرون شو كه تو رانده شده‌اى (34)
وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ - و لعنت و دوری از رحمت حق بر تو خواهد بود تا روز قيامت.(35( سوره حجر آیه 34 و 35)
تکبر، علت اخراج :بنابراین، هم نافرمانی در سجده نکردن ابلیس لعین از تکبرش خود برتر بینی بود و هم اخراجش از آن مقام ملکوتی به خاطر تکبرش بود؛ چرا که به خاطر همین تکبر، توبه و استغفار ننمود.
بدیهی است اگر تکبر در هر فرد دیگری ظهور و بروز یابد، خداوند سبحان او را نیز از مقامات انسانی درمحضرش اخراج می‌کند و مشمول لعنت ابدی خویش می گرداند، چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام، در خطبه قاصعه، ضمن تبیین کامل ماجرای تمرد و عصیان ابلیس لعین به خاطر تکبر، فرمودند:
فَاعْتَبِرُوا بِما كانَ مِنْ فِعْلِ اللّهِ بِاِبْليسَ، اِذْ اَحْبَطَ عَمَلَهُ الطَّويلَ، وَ جَهْدَهُ الْجَهيدَ، وَ كانَ قَدْ عَبَدَاللّهَ سِتَّةَ آلافِ سَنَة ـ لا يُدْرى اَمِنْ سِنِى الدُّنْيا اَمْ سِنِى الاْخِرَةِ ـ عَنْ كِبْرِ ساعَة واحِدَة - از برنامه حضرت حق در رابطه با شیطان عبرت بگیرید، که اعمال طولانی، و سخت‌کوشی او را به خاطر لحظه‌ای تکبر تباه کرد، در صورتی که خداوند را شش هزار سال بندگی کرد که معلوم نیست ازسالهای دنیایی است یا سالهای آخرتی که هر روزش هزار سال دنیایی است.
فَمَنْ ذا بَعْدَ اِبْليسَ يَسْلَمُ عَلَى اللّهِ بِمِثْلِ مَعْصِيَتِهِ؟ كَلاّ! ما كانَ اللّهُ سُبْحانَهُ لِيُدْخِلَ الْجَنَّةَ بَشَراً بِاَمْر اَخْرَجَ بِهِ مِنْها مَلَكاً، اِنَّ حُكْمَهُ فى اَهْلِ السَّماءِ وَ اَهْلِ الاَرْضِ لَواحِدٌ -چه کسی پس ازابلیس، با آلوده شدن به گناهی چون گناه او از عذاب حق سالم می‌ماند؟ حاشا؟ خداوند هرگز انسانی را به عملی وارد بهشت نمی‌کند که به خاطر همان عمل فرشته‌ای کسی که به مقامات ملکوتی رسیده بود را از آنجا بیرون کرد؛ امر و فرمانش در حق آسمانیان و زمینیان واحد است.(ادامه دارد...)
پاسخ قسمت دوم :
شرح این محاکمه، در آیات دیگر نیز آمده است: قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ السَّاجِدِينَ - فرمود: اى ابليس تو را چه شده است كه با سجده كنندگان نيستى؟!(32)
قَالَ لَمْ أَكُنْ لِأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُ مِنْ صَلْصَالٍ مِنْ حَمَإٍ مَسْنُونٍ - ابلیس لعین گفت: من آن نيستم كه براى بشرى كه او را از گلى خشك از گلى سياه و بدبو آفريده اى سجده كنم.(33)(سوره حجر آیه 32 و 33)
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ - فرمود از اين مقام بيرون شو كه تو رانده شده‌اى (34)
وَإِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ إِلَى يَوْمِ الدِّينِ - و لعنت و دوری از رحمت حق بر تو خواهد بود تا روز قيامت.(35( سوره حجر آیه 34 و 35)
تکبر، علت اخراج :بنابراین، هم نافرمانی در سجده نکردن ابلیس لعین از تکبرش خود برتر بینی بود و هم اخراجش از آن مقام ملکوتی به خاطر تکبرش بود؛ چرا که به خاطر همین تکبر، توبه و استغفار ننمود.
بدیهی است اگر تکبر در هر فرد دیگری ظهور و بروز یابد، خداوند سبحان او را نیز از مقامات انسانی درمحضرش اخراج می‌کند و مشمول لعنت ابدی خویش می گرداند، چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام، در خطبه قاصعه، ضمن تبیین کامل ماجرای تمرد و عصیان ابلیس لعین به خاطر تکبر، فرمودند:
فَاعْتَبِرُوا بِما كانَ مِنْ فِعْلِ اللّهِ بِاِبْليسَ، اِذْ اَحْبَطَ عَمَلَهُ الطَّويلَ، وَ جَهْدَهُ الْجَهيدَ، وَ كانَ قَدْ عَبَدَاللّهَ سِتَّةَ آلافِ سَنَة ـ لا يُدْرى اَمِنْ سِنِى الدُّنْيا اَمْ سِنِى الاْخِرَةِ ـ عَنْ كِبْرِ ساعَة واحِدَة - از برنامه حضرت حق در رابطه با شیطان عبرت بگیرید، که اعمال طولانی، و سخت‌کوشی او را به خاطر لحظه‌ای تکبر تباه کرد، در صورتی که خداوند را شش هزار سال بندگی کرد که معلوم نیست ازسالهای دنیایی است یا سالهای آخرتی که هر روزش هزار سال دنیایی است.
فَمَنْ ذا بَعْدَ اِبْليسَ يَسْلَمُ عَلَى اللّهِ بِمِثْلِ مَعْصِيَتِهِ؟ كَلاّ! ما كانَ اللّهُ سُبْحانَهُ لِيُدْخِلَ الْجَنَّةَ بَشَراً بِاَمْر اَخْرَجَ بِهِ مِنْها مَلَكاً، اِنَّ حُكْمَهُ فى اَهْلِ السَّماءِ وَ اَهْلِ الاَرْضِ لَواحِدٌ -چه کسی پس ازابلیس، با آلوده شدن به گناهی چون گناه او از عذاب حق سالم می‌ماند؟ حاشا؟ خداوند هرگز انسانی را به عملی وارد بهشت نمی‌کند که به خاطر همان عمل فرشته‌ای کسی که به مقامات ملکوتی رسیده بود را از آنجا بیرون کرد؛ امر و فرمانش در حق آسمانیان و زمینیان واحد است.(ادامه دارد...)
- ۷۶۷
- ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط