عشقت آموخت به من رمز پریشانی را

عشقت آموخت به من رمز پریشانی را
چون نسیم از غم تو بی سر و سامانی را

بوی پیراهنی ای باد ! بیاور ، ورنه
غم یوسف بکُشد ، عاشق کنعانی را

دوری از چاکِ گریبان تو آموخت به من
گل من ! غنچه صفت ، سر به گریبانی را

آه ، از این درد که زندان قفس خواهد کشت
مرغ خو کرده به پرواز گلستانی را

لیلی من ! غم عشق تو بنازم که کِشی
به خیابانِ جنون ، قیس بیابانی را

اینک آن طُرفه شقایق ، دل من کز سوزش
داغ بر دل بنهد لاله ی نعمانی را

همه ، باغ دلم آثار خزان دارد ، کو ؟
آن که سامان بدهد این همه ویرانی را