شااااه جنووون... .

شااااه جنووون... .

بگذار شهرزادت شَوَم ، تا قصه از غم گویمت....
صد جورِ جلادان و شاه ، ازسینه ی بم گویمت....
درکاخِ ظلم جلااااد باش ،سرجوووخه ی اعدام باش.....
فرمان ببر از بزدلااااان ،بدنام باش ،بدنام باش......
شااااه اشتباه میکند ،!!!!!
سرباز را اعدااام کن....!!
در انزوااااای مرزهاااا ، سربااااز را گمنام کن.....
دیشب هزاران آرزو ،در کوچه ها اعدام شد......
صد دختر ِشعر و غزل ،در ذهنِ ما بدناااام شد.......
اما تو شاااه قصه ای ، تو تاااااجدار مطلقی...
تا میتوانی حکم کن ، تو شهسواااارِ مطلقی....
صدهاااا وزیرِ بی خرد ، در قلعه ات پنهان شده.....
سربازِ زخمی بی وطن ، در مرز تیر باراااان شده.....
در کاخ این شهر سکوت ، تا میشود شاهانه باش....
مرگ شقایق را نبین ، مجهووووول چون افسانه باش...
گاهی غرورِ چکمه ات ، بر سینه ی مردم دوید .....
جلاااااد با ساطووور زد ، قلبِ شقایق را درید.....
گاهی تو فرمان میدهی ،جلااااد غوغاا میکند......
زخم وجودم را ببین ، جلااااد حاشاااااا میکند!!!!....
مردم ولی فرمان برند ، گاااهی شبانی میکنی........ برگوسفندانِ نفهم ، شاهانه چوپاااانی کنی....
سرجوخه ی اعدام باش ،من مجرمم اعدام کن....
چشمم ببند و بی صدااااا ، در شعرهاااا اعدام کن......
اما تمااااام شهر از ، خونِ غزلهااااا پر شوَد .....
شاعر زبانش گنگ نیست ، حتی اگر بی سر شود..........
این شعرها روزی ترا ، چون شااااه پایین میکشند....
هر چند جلاااادان تو ، این شعرها را میکشند .......
روزی که تاج شاهیت ، همچووون طناب دار شد.....
فریاد مظلومان ز جور ، روزی برایت دااااار شد....
از واژه های سربدار ، شاهنشهم عبرت بگیر....
شااااهی رهاکن زود باش ، در گوشه ی خِفت بمیر....... . .

شاعر زبانش گنگ نیست
حتی اگر بی سر شود....... .
.
انسانها
همچون گوسفندانی نباشید که چوپان شما را چوبکاری کند..... گوسفند که باشید یا گرگ شما را میدرد یا ساطور فرقی نمیکند گاهی زندگی یعنی گوسفند نبودن ......