شبیه قطره بارانی که آهن را نمی فهمد

شبیه قطره بارانی که آهن را نمی فهمد
دلم فرق «رفیق» و فرق «دشمن» را نمی فهمد

نگاهی «شیشه ای» دارم، به سنگ مردمک هایت
الفبای دلت معنای «نشــــــکن»! را نمی فهمد

هزاران بار دیگر هم بگویی «دوستت دارم»
کسی معنای این حرف مبرهن را نمی فهمد

من ابراهیم عشقم، مردم اسماعیل دلهاشان
محبت مانده شمشیری که گردن را نمی فهمد

چراغ چشمهایت را برایم پست کن دیگر
نگاهم فرق شب با روز روشن را نمی فهمد

دلم خون است تا حدی که وقتی از تو می گویم
فقط یک روح سرشارم که این تن را نمی فهمد

برای خویش دنیـــــــــایی شبیه آرزو دارم
کسی من را نمی فهمد، کسی من را نمی فهمد!