زیر لب باز ترا می خوانم

زیر لب باز ترا می خوانم
بوسه ی تو یه باغ پر گیلاس، مثل جانی واکر گس و گیرا
صدتا جشن تولد و عیده، حس بوسیدنت تو عاشورا

دیگه واسه پریدن مستیم، دریا رو دریا قهوه بی اثره
فراموش کردن تو قتل منه، کشتن یه پیانو با تبره

وقتی اسمت میاد توی قلبم، یه فرشته آکاردئون می زنه
شمسم و روی دریا راه می رم، وقتی که دستِ تو تو دستِ منه

زیرِ بارونی از ترانه ببر زیر رگبارِ ممتدِ فانوس
تازه از جنگِ کهنه برگشتم منو با شهوتی غریزی ببوس

می شه تو حبس تو ترانه نوشت، یا غزل شد به وزن یک زنجیر
می شه از پیله سر در آورد و با توعشق بازی کرد تو هیجدهِ تیر

تخته و در من و توییم این بار، جور جوریم، همدم و همراز
میخای خط میخی رو بردار با تنم تو شمال یه کلبه بساز

کلبه ای آخرِ جواهر ده، تو سیسنگان، یا جاده ی دو هزار
یه جایی لابه لای جنگل و مِه، منو از بطنِ گل به دنیا بیار

بوسه ی تو کُمای شیرینه، سفر از این زمونه ی هاره
یه مرخصیه از این دنیا که از ابراش گلوله می باره

از کدوم کوچه می رسی آخر؟
با کدوم تاکسی؟ با کدوم اتوبوس؟
گل نراقی برای تو خونده!
منو بی رحم و عاشقانه ببوس.. یاد تو که سر می خوره

من رو به اَبرا می بره


پیش تمام باغچه ها

دوباره رنگم می پره

دوباره باورم می شه

که اسم تو مال منه


برای این شونه ی سرد

آغوش تو شال منه

دوست دارم دزدکی دست تو رو بگیرم