صیاد

صیاد
سلام ای مرد تیرانداز صیاد صیدافکن که با فریاد هر تیری برآری ناله ها از نای هر حیوان صحرایی ولی اگه نیی از حال اهو بره ای در شام تنهایی
الا ای مرد صحرا گرد ای صیاد تیرانداز دران شبها که سرمست از شکار بره ی اهو درون بستر نازی
زمانی دیده را برهم گذار و گوش را واکن‌
بفرمان مروت چشم دل را سوی صحرا کن‌
بگوش جان و دل بشنو‌
صدای ضجه های ماده اهویی
که خون گرم فرزند عزیزش کرده رنگین دشت و صحرا را
و با پستان پر شیرش بهر سو در پی فرزند میپوید
دلش پرداغ و لب خاموش
تمام دشت را در ارزوی جستن فرزند میبوید
الا ای مرد صحرا گرد ای صیاد تیرانداز پر مرغان صحرا را بخون رنگین مکن هرگز
الا ای مرد تیرانداز ای صیاد صید افکن
به بانگ‌ناله ی تیری
سکوت دلپذیر دشت را مشکن
میفکن تیر در صحرا
که از تیر تو بر پا میشود هر سو هیاهویی
دود اهو بره سویی ٬ پرد مرغ هواسویی
دران هنگامه ی وحشت
بخاک دشت میغلتد زتیری ماده اهویی
الا ای مرد تیرانداز ای صیاد صید افکن تو حال کودک بی مادری را هیچ می دانی ؟
غم ان بره اهورا زبانگ جانگدازش هیچ میخوانی
تو میدانی که ان اهو بره شبها
سرخود را زغمها میزند بر سنگ
همه شامش بود دلگیر
همه صبحش بود دلتنگ
تو انروزی که صید بره اهو میکنی سرمست
نگاهت هیچ برچشم نجیب مادراوهست
طپش های دل پرداغ مادر را نمیبینی ؟
دلت بر حالت ان بی زبان اهو نمیسوزد؟
زآه او نمیترسی ؟
دراین اغاز بدفرجام اخر را نمیبینی؟ تو هنگامی که از خون میکنی رنگین پر و بال کبوترها
چنین اندیشه ای داری
که این سیمین تنان اسمانی جوجه یی دارند ؟
نمیدانی اگر مادر بخون غلتد
تمام جوجه ها بی دانه میمانند؟
الا ای مرد تیرانداز ای صیاد صیدافکن. بگو بامن
چه حالت میرود برتو‌
اگر تیری خدا ناکرده فرزند تورا بر خاک اندازد
وزین داغ توانفرسا
صدای ضجه ی تلخ ترا در گنبد افلاک اندازد ؟
الا ای مرد تیرانداز ای صیا. صیدافکن ببانگ ناله ی تیری
سکوت دلپذیر دشت را مشکن
بفرمان هوسبازی
بخاک و خون مکش هر لحظه فرزندان صحرا را
بحال اهوان بی زبان اندیشه باید کرد
ازین راهی که هر جاندار را بی جان کنی برگرد
بخون رنگین مکن بال کبوترهای زیبا را
دران ساعت که میگیری هدف حیوان صحرا را
بچشمانش نگاهی کن
ببین در برق چشمش التماسش را
که با درماندگی در لحظه های مرگ میگوید
ایا صیاد ! رحمی کن مرنجان نیم جانم را
پرو بالم بکن اما مسوزان استخوانم را
مهدی سهیلی