افکار زیبای پوسیده.

🛢️🪓
در روزی برفی، در میان بوی سیگار و قهوه، افکارم همچون گناه‌کارانی در باران، اعدام می‌شوند؛ من با اندوه تماشایشان می‌کنم، هرچند می‌دانم جرم کرده‌اند. در قبرستانِ این افکار غرق می‌شوم و به ساز ظریفشان می‌رقصم، درست مانند برف‌هایی که بر شیشه می‌نشینند.
شب‌ها، زیر نور ماه، در میان قدم‌هایم ذهنم بیش از حد می‌پردازد. نمی‌دانم چگونه آرامش کنم، اما می‌دانم روزی خواهد آمد که افکاری آرام و بی‌صدا جایگزین این‌ها می‌شوند؛ آن‌گاه با خنده و تمسخر می‌پرسم: «آن افکار مزاحم کجا رفتند؟!»
و در آن لحظه، پشیمان خواهم شد؛ چرا که این آشوب، زیباست. من اکنون قدر این افکار را نمی‌دانم، همان‌طور که انسان در فقدانِ عزیزی، تنها با دردِ دلتنگی و آرزوی بازگشت او زندگی می‌کند. من نگرانِ این افکار هستم؛ چرا که اگر روزی آرام شوند، نخواهم توان که با آن‌ها خویشتن را آرام کنم. اما چه کنم که همین ترس از آرامش، خود جزو افکارم است!