گاهی میشود که تنهایی ....خیلی تنها...گاهی یک یاد...یک تدا

گاهی میشود که تنهایی ....خیلی تنها...گاهی یک یاد...یک تداعی برایت لذت هزارها لبخند را دارد.....

گاهی تو می مانی و یک دنیا سکوت......تو می مانی و یک دریا اشک......

دلت که گرفته باشد دیگر حتی حوصله ی خودت راهم نداری چه رسد به دیگری.......

دلت که هوای اورا میکند نه دیگر نه تورا میشناسد نه هیچ کس دیگر را......میشود کودک زبان نفهمی که از زمین و زمان بهانه میگیرد.....

اینطور که میشوی تازه میفهمی فرقی نمیکند دیروز دل کنده باشی یا ده سال پیش .......

یک وقتهایی دوباره بی سواد میشوی ....باید باز گردی و از اول نبودنش ،رفتنش را برای دل بیقرارت هجی کنی.....

آن روز مستاصل مینشینی وسعی میکنی بغضت را ببلعی،سعی میکنی طبیعی باشی.....اما بغض فروخورده ات سد چشمانت را میشکند.....

و مینشینی و های های, لحظه های نبودنش را اشک میریزی........ تازه اینجاست که تنهایی را میفهمی..وقتی ساعتها اشک بریزی و کسی از تو نپرسد چرا