من قلبم برای ایران‌ درد میکنه. من عذاب وجدان دارم که هنوز

من قلبم برای ایران‌ درد میکنه. من عذاب وجدان دارم که هنوز توی رخت خواب خودم می‌خوابم ولی توی این کشور، هم وطن های من توی شهر غریب، با تیکه های در هم بر همی که از خونشون تونستن جمع کنن و با خودشون ببارن الان جایی رو ندارن واسه شب رو به صبح رسوندن، من حالم بده واسه ترسِ توی دلِ کوچیکِ بچه ها، اون جوجه رنگی ها چه گناهی کردن که جای شنیدن صدای برنامه کودک، صدای خندون مامان بابا هاشون، صدای موشک بشنون! چرا باید دلِ کوچیکشون بلرزه؟