پارت 182

آدام: قضیه اینه که خانواده مارس قبلا دو تا دختر داشتن، سوفیا و گلوریا مارس.. خواهر بزرگتر دلباخته مایکل بوده و از این حرفا. خلاصه مایکل بهش میگه نه و اون دختر هم مثل اس/کل ها می‌ره خود//کشی. گلوریا هم که قبلاً خیلی خفن بود میشه ساکت مظلوم و اون زمان عزی ما که درد از دست دادن رو میدونسته سعی می‌کنه ارومش کنه.

*واقعا نمی‌دونستم.. نمی‌دونستم خانواده مارس همچنین رازی رو داشته*

آدام: آره دیگه، گلوریا هم که مثل خواهرش نمیتونسته دلشو کنترل کنه عاشق عزرائیل میشه.

لوت: به حدی که یه بار با یکی از خدمتکارا دعوا می‌کرده که چرا به اعلیحضرت سلام داده.

امیلی: چی؟

آدام: اوففف.. یه دیوونه روانی عشق عزرائیل..

امیلی: وات؟ ولی اگه اینطوری بوده چرا بهم نگفته؟

آدام: نمی‌دونم، هیچکس نمیدونه چرا یه سری کار ها رو انجام میده.. از اینا گذشته دوستای فضول گلوریا هم شایعه پراکنی میکنن که این دو تا آره و دیگه خودت می‌دونی..

*نمی‌دونستم چی بگم؟ همچین چیزی اتفاق افتاده و بهم نگفته؟*

امی: اون کلاغ.. اگه بگیرمش پوستشو میکنم..

*سریع بلند میشم ولی یهو در باز میشه و هیمل میاد تو..*

هیمل: آدام- اوه سلام امی

*وقتی با لحن همیشگی بهم سلام می‌کنه یکم آروم تر میشم*

امی: سلام هیمل

آدام: آقا هیمل کوچک! چطور مطوری؟

هیمل: تا جایی که یادم میاد بهت گفته بودم اینجوری صدام نکنی.. راستی پرونده های مربوط به نیرو هارو می‌خوام

لوت: واسه چی؟

هیمل: برای انتخاب نیرو های اعزامی به پایگاهمون تو جهنم

امی: صبر کن..مگه این کار عزی نیست؟

*با سکوتش.. هر چی لازم بودو گفت*

امی: اوننن... اههه.. متاسفم هیمل..بابت این قضایا..دارم براش.. عزی کو؟

هیمل: تو دفترش..

*سریعا از اونجا زدم بیرون و با سریع ترین سرعت خودمو به دفتر عزی رسوندم و رفتم تو*

امی: عزی مورنینگ ستار