گاهی داری از ته دل بلند بلند میخندی فکر میکنی الان خوشبخت

گاهی داری از ته دل بلند بلند میخندی فکر میکنی الان خوشبخت ترین آدم روی زمینی اما نیستی
نیستی چون میدانی قهقه ی بلندت تمام میشود و آخر تو می مانی و یک دنیا دلشوره و عذاب وجدان
این جور موقع ها آدم دوست دارد به خیابان بزند برود و از میان مردم ساده عبور کند و به یاد بیاورد که مردم چه ساده از کنارش عبور کردند در صورتی که تو برایشان پیچیده ترین علاقه های زندگی ات را کنار گذاشتی. اما باز هم یادت می آید که نمیتوانی به خیابان بزنی و تو چیزی به جز یک بالشت که سرت را زیرش پنهان کنی و تا صبح گریه کنی نداری
آدم هایی که میگویند هستند اما میدانی که می روند موجودات عذاب آوری اند گاهی میگویند دوستت دارم و گاهی میگویند تا آخر پیشت میمانم. تو حرف های آن ها را باور میکنی میدانی که دروغ نمیگویند اما نماندنشان دست خودشان نیست آن ها واقعا دوستت دارند اما گاهی مجبور میشوند رهایت کنند و دردناک است وقتی داری شادی را با تمام وجودت احساس میکنی همه ی این افکار به سراغت بیایند. جوری که باعث شوند سال ها کسی صدای قهقه کودکانه ات را نشنود و حتی یادت برود گریه کنی‌ تا حدی که من آخرین باری که گریه کردم را به خاطر نمی آورم . راست میگویند ... ما کمی زود بزرگ شدیم بعضی درد ها برایمان زیادی بزرگ بود مغزمان پر شد از چیز هایی که فکرش را هم نمیکردیم دیگر کسی را به اندازه ی ده تا دوست نداریم یا اگر هم داریم میدانیم که او ما را اینقدر دوست ندارد دیگر نه کسی دویدن ما را دیده نه خندیدنمان را خودمان را با این جمله که بزرگ میشویم و یادمان میرود بزرگ کردیم و همچنان داریم برای باور کردن این جمله به مغزمان التماس میکنیم
امیدوارم بزرگ شویم و همه چیز یادمان برود :)