تو مپندار که من فکر تنم، نگران سرطان وطنم...

تو مپندار که من فکر تنم، نگران سرطان وطنم...

این شعر از مجتبی کاشانی، حرفِ مردی‌ست که درد خودش را فراموش کرده و نگاهش را به درد بزرگ‌تری دوخته؛ دردِ وطن. او از بیماری و رنج خودش می‌گوید، اما دغدغه‌اش فقط خودش نیست. انگار تمام وجودش را بخشی از این سرزمین می‌داند و وقتی وطن را بیمار می‌بیند، خودش را هم بیمار می‌داند.

«او که بیمار شود ما همه نیز
من که بیمار شوم، یک بدنم»

در این نگاه، وطن فقط یک خاک و یک مرز نیست؛ مجموعه‌ای از آدم‌هایی‌ست که سرنوشتشان به هم گره خورده. اگر یکی درد داشته باشد، دردش به همه می‌رسد و اگر جامعه‌ای خسته و بیمار باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند خودش را جدا از آن بداند.

شاید زیبایی این شعر همین باشد؛ اینکه شاعر حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی، از «من» عبور می‌کند و به «ما» می‌رسد. حرفش ساده است اما سنگین؛ گاهی بزرگ‌ترین درد آدم، درد خودش نیست، دیدن رنج سرزمینی‌ست که دوستش دارد.