تو مپندار که من فکر تنم نگران سرطان وطنم

تو مپندار که من فکر تنم، نگران سرطان وطنم...

تو مپندار که من فکر تنم، نگران سرطان وطنم...

این شعر از مجتبی کاشانی، حرفِ مردی‌ست که درد خودش را فراموش کرده و نگاهش را به درد بزرگ‌تری دوخته؛ دردِ وطن. او از بیماری و رنج خودش می‌گوید، اما دغدغه‌اش فقط خودش نیست. انگار تمام وجودش را بخشی از این سرزمین می‌داند و وقتی وطن را بیمار می‌بیند، خودش را هم بیمار می‌داند.

«او که بیمار شود ما همه نیز
من که بیمار شوم، یک بدنم»

در این نگاه، وطن فقط یک خاک و یک مرز نیست؛ مجموعه‌ای از آدم‌هایی‌ست که سرنوشتشان به هم گره خورده. اگر یکی درد داشته باشد، دردش به همه می‌رسد و اگر جامعه‌ای خسته و بیمار باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند خودش را جدا از آن بداند.

شاید زیبایی این شعر همین باشد؛ اینکه شاعر حتی در سخت‌ترین روزهای زندگی، از «من» عبور می‌کند و به «ما» می‌رسد. حرفش ساده است اما سنگین؛ گاهی بزرگ‌ترین درد آدم، درد خودش نیست، دیدن رنج سرزمینی‌ست که دوستش دارد.
دیدگاه ها (۰)

— هوشنگ ابتهاج | بی‌خواهشی!گاهی آدم از برآورده نشدنِ خواسته‌...

دکترینِ حَدمهندسیِ اقتدارِ جان — بهرام محمدیکمی جا برای آرام...

وقتی رهبرمون از این ستاره ها میگن، پرستاری، فقط مراقبت از جس...

"شبیهِ برگِ زردی که وَبالِ شاخه ای ماندهدوام آوردم اما کاش ر...

#شعر #دکلمه#حرف_دل #دلنوشت #زیبا #خاص #غمگین #احساسی #دکلمه...

پیتر برگن تحلیلگر مشهور امنیت ملی و استاد دانشگاه اریزونا : ...

انسان بودن، فقط یک زیستنِ ساده در بستر زمان نیست؛ یک سفر مست...

—‌ حالمون خوب نیست عمو خسرو...گاهی آدم آن‌قدر در پنهان کردن ...

بعضی انتخاب‌ها فقط یک تصمیم شخصی نیستند؛ تبدیل می‌شوند به آی...

اين زن  حواسِ درستى ندارد!هر صبح، چاى در دو فنجان می‌ريزد،بل...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط