پــارت دوازدهم

پــارت دوازدهم

راحله *
چراغ قورو برداشتم و روشنش کردم
دور تا دورو نور انداختم ولی هیچکس نبود فقط یه تونلی دیدم رفتم تو
درو دیوارارو نگاه کردم هیچ چیز عجیبی نبود فقط رو کنج دیوار تار عنکبوت بود
زانوم به خاطره افتادن درد میکرد لباسامم خاکی شده بود شالمم که .... نبود :|
موهام شلخته دورم ریخته بود و وز کرده بود
یاد بچه ها افتادم ینی کجان ینی میشه پیداشون کنم یا اونا منو پیدا کنن یا شایدم خودشون گم شدن
سرمو به شدت به چپ و راست تکون دادم
اگه قرار باشه تا چند ساعت با خودم یا یا و ینی کنم به هیچی نمیرسم
با دقت بیشتری به دوروبرم نگاه کردم
یه بیست دقیقه گذشته بود که بغل دیوار یک عروسک پارچه ای و پاره دیدم
رو زانو هام نشستم و برش داشتم
موهاش تو صورتش ریخته بود
آروم زدمش کنار
چشام گشاد شد صورتش خونی بود
برای اطمینان که خونه بردم جلو صورتمو تا بوش کنم
ولی یکی به شدت اونو از دستم گرفت و کشید
به دوروبرم نگاه کردم هیچکس نبود
پس...
کار کی بود؟؟!
سعی کردم اهمیتی بهش ندم
به راهم ادامه دادم
پیش خودم فکر کردم چیشد به اینجا رسیدیم دیروز که خونمون بودیم ولی الان...
به دوروبرم نگاه کردم و آهی کشیدم
دختر ترسویی نبودم ولی شجاع هم نبودم ظرفیتی داشتم
زیر لب یه خدا بخیر کنه ای گفتم
به جلوم نگاه کردم یه در فلزی بود
بعید میدونم بتونم بازش کنم
ولی از فکر اینکه بچه ها تو اون باشن رفتم جلو کشیدم سمت خودم انقدر کشیدم که یکم باز شد
ازش رد شدم
نور چشامو زد
اووف نه به بیرون تاریک تاریک نه به اینجا سالن عروسیه
صدای گرومپ اومد با ترس برگشتم در بود که بسته شده بود
نفسمو با صدا دادم بیرون
برگشتم که با چشای گرد الهه رو مات زده روی گربه دیدم
به گربه نگاه کردم داشت به الهه نگاه میکرد هر آن آماده پریدن بود
سریع رفتم کنار الهه و صداش کردم
من_الهه...الهه
الهه_این...این گربه همین الان از...از سقف آویزون بود..چطور ممکنه
من_نمیدونم الهه...الهه پسرارو ندیدی؟؟
الهه نگاهم کرد
الهه_نه
بعد از مکثی
الهه_تابلو پشت سرتو ببین
با اکرار برگشتم و به پشتم نگاه کردم
مات زده به تابلو نگاه کردم[محل قتلگاه]
ادامه دارد