دل بنا بود که محکم نکند بندش را

دل بنا بود که محکم نکند بندش را
تا که آغاز کند عشق، فرآیندش را

من ِ آلوده تو را سخت بغل خواهم کرد
مثل تهران که بغل کرده دماوندش را

حل شدن در دل معشوقه که ایرادی نیست
چای هم آب کند در دل خود قندش را

موقع حج تمتع دل من پیش تو بود
چند سالیست که گم کرده خداوندش را

تویی آن زن که غزل با همه ی ظرفیتش
ناگزیر از قلم انداخته لبخندش را

مثل آغوش تو بیگانه طلب خواهد شد
اجتماعی که رها کرد هنرمندش را

عاقبت آخر یک کوچه زمین خواهد خورد
هر که تعقیب کند سایه ی دلبندش را

گم شد آن گوهر فیروزه و در نیشابور
هر چه گشتیم ندارند همانندش را

چقدر ساده تو را داده ام از دست دریغ
مثل ایران که ز کف داد سمرقندش را



به افتخارایران...
چندتااااا لایک داره پرچم باافتخارمون....